Bjánar i bönunum
26 June 2004 | Rúna
Ég var ánægð með að finna að ég hef samgöngukerfi Berlínarborgar enn nokkuð skýrt í höfðinu eftir árið mitt hér. Mér finnst svo gaman að stíga upp í lest án þess að líta á kortið eins og einhver túristi. Ég vildi samt ekki búa að þessari þekkingu ein heldur leyfa Andrési svolítið að spreyta sig, svo hann hefur teymt mig um teinana síðustu daga og gert það vel.
Í gær bar hann undir mig leið sem hann taldi best að fara og benti ég honum góðlátlega á að við gætum farið miklu betri leið í staðinn fyrir krókaleiðina sem hann stakk upp á. Hann sættist á það. Nokkrum lestarstöðvum seinna var það hann sem benti mér á að eitthvað hafði kerfið skolast til í hausnum á mér og ég var að leiða okkur í tómar ógöngur. Það var því skömmustuleg stúlka sem elti Andrés út úr lestinni á næstu stöð og sagði ekki meira í bili.
Ekki fyrr en Andrés ætlaði út úr lest vitlausu megin. Hann beið við hurðina sem sneri að teinunum án þess að fatta neitt meðan fólk labbaði inn og út um dyrnar sem sneru að brautarpallinum. Þá gat ég hlegið.
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.