Enn af Pixies
30 June 2004 | Rúna
Ég er enn í skýjunum með gærkvöldið. Yfir mig ánægð með tónlistina, staðsetninguna og að það skyldi ekki rigna. Snilld þessi leikvangur. Hvar sem maður var staddur var hægt að sjá sviðið ágætlega. Eitthvað annað en Laugardalshöllin, þar sem meðalháar stúlkur eins og ég eiga bágt með að sjá annað en hnakkann á manninum fyrir framan.
Talandi um Laugardalshöllina; þar hef ég séð Ash tvisvar áður. Fyrra skiptið var 1995, þegar þeir voru enn ekki orðnir frægir. Ég og örfáar hræður sáum samt ástæðu til að mæta og gera okkur glaðan dag. Þá sjaldan maður lyftir sér upp.. Sumarið eftir slógu þeir svo í gegn með lögum eins og “oh yeah”, sem fá mig alltaf til að líða eins og sextán ára stelpu í regnjakka með hrífu og heyrnartól í Suðurgötukirkjugarði. Seinna skiptið hituðu Ash upp fyrir Coldplay í desember 2002, og voru orðnir talsvert meiri stjörnur en sjö árum áður. Mér þykir alltaf einhvern veginn svolítið vænt um Ash og fannst æðislega gaman að heyra þá spila í gær.
Og Pixies, maður lifandi. Þetta var í rauninni bara eins og að vera á dansgólfinu á 22, nema í staðinn fyrir Bigga í Maus að þeyta skífum var Frank Black sjálfur uppi á sviði. Og talsvert minni svitalykt.
Vonbrigði kvöldsins verða að teljast þau að Derick, einn þeirra sem við fórum með á tónleikana, er Bandaríkjamaður. Maður býr ekki í Þýskalandi til að kynnast Bandaríkjamanni sem heitir Derick. Þeir mega heita John eða Billy eða hvað sem er fyrir mér. En hversu flott væri að þekkja Þjóðverja sem heitir Derick? Jafnvel þótt það sé bara með einu r-i.
1 Comment
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.
samt bara ef hann notaði líka svona oversize gleraugu eins og Derrick sjálfur :)