Kíkt í Köpenick
5 September 2004 | Rúna
Sólin skín í Berlín þessa dagana og það er engu líkara en sumarið hafi aldrei farið. Í gær tókum við okkur frí frá bókunum og fórum á stóran markað við Treptower Park. Þar úir og grúir af ýmsu drasli og nothæfu dóti. Þaðan fórum við svo að skoða minnismerkið um sovéska hermenn sem féllu í Heimstyrjöldinni síðari. Það er á stærð við fótboltavöll og afar tilkomumikið.
Þetta var einn af þessum dögum þegar mann langar ekki að fara beina leið heim í lestur heldur flækjast eitthvað án þess að vita hvert. Við tókum því strætó sem fór um úthverfi í Austur-Berlín og enduðum í Köpenick, einu áhugaverðasta hverfi austursins. Hér gengur fólk um í hvítum gallabuxum og Buffalo-skóm. Unglingsstúlkur eru óhóflega málaðar og piltarnir keyra bílana sína með techno-tónlist í botni. Íbúar Köpenick virðast aflita hár sitt algjörlega óháð aldri og liggja í ljósabekkjum stærstan hluta sólarhringsins. Í stuttu máli sagt: þetta er Selfoss Berlínar.
Við settumst inn á notalega þýska knæpu þar sem fastakúnnarnir þrír voru afar hissa að sjá okkur. Vertinn tjáði okkur að hann byði ekki upp á mat um helgar og að eini drykkurinn í boði væri Berliner Pilsner. Við fengum okkur sinn pilsnerinn hvort og vertinn mælti með matsölustað í nágrenninu, die Feuerwache.
Die Feuerwache stóð algjörlega undir væntingum. Vertinn þar var afskaplega glaður að sjá okkur, enda einu gestirnir. En skömmu eftir að við settumst komu fleiri. Í hvert skipti sem gestur kom inn gekk hann hringinn og tók í spaðann á þeim sem sátu. Eftirminnilegust eru hjón á áttræðisaldri sem settust við borð, eflaust það sama og þau hafa setið við áratugum saman. Þau mæltu ekki orð af vörum, hvorki við hvort annað né vertinn, sem þó vissi hvað þau vildu og færði þeim hvern bjórinn á fætur öðrum. Annað veifið sneru þau sér við og virtu okkur fyrir sér. Það var sem þau trúðu ekki sínum eigin augum, að ungt og framandi fólk hefði valið sér staðinn þeirra.
Við vorum södd og glöð þegar við héldum í vesturátt. Annað með fuglalifur, rauðkál og steiktar kartöflur í maganum, hitt með „Bauernfrühstück“. Þetta er örugglega ekki í síðasta skiptið sem við heimsækjum Die Feuerwache.
PS. Þá Sunnlendinga sem ég kann að hafa móðgað með skrifum mínum bið ég afsökunar. Þið eruð bestu skinn.
2 Comments
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.
Ég mun ekki líta Selfoss né Selfyssinga sömu augum eftir þessar færslu, kæra systir.
Hehe… bjargað fyrir horn með síðustu setningunni… ;)