Fílólógíunördar
27 October 2004 | Andrés
Við Rúna stundum nám við Deutsche Philologie, sé einhver ekki með það á hreinu. Þar er fjallað um málvísindi og bókmenntir frá örófi alda, en þetta misserið sitjum við mest inngangskúrsa um efnið. Einn slíkur er inngangur að þýskum bókmenntum síðari alda (17. til 20. öld). Kennarinn þar hlýtur að vera einhver mesti afturhaldsseggur sem um getur þegar kemur að því hvað eru “góðar” bókmenntir.
Honum nægir ekki að vera á móti sjónvarpi, bíómyndum, netinu og Harry Potter. Nei, hann vill teygja sig lengra og vera á móti öllu sem hann kallar “Trivialliteratur” — fánýtisbókmenntir. Þessi flokkur fyllist fljótt hjá honum, þar sem hann inniheldur meðal annars flestar skáldsögur síðustu 300 ára. Þróun skáldsögunnar hafi hafist á þeim tíma þegar almenningur lærði að lesa og hafi sett af stað gífurlegan óheillaferil. Nú sé svo komið að staða bókarinnar sé sú sama og sökkvandi skips.
Sem dæmi um hnignunina nefnir hann, að áður fyrr hafi Esóp og Shakespeare trónað hæst á vinsældarlistum (eða jafngildi þeirra í þá tíð), en nú sé svo illa komið að í könnun hafi Don Kíkóti verið valin besta bók allra tíma. Einhverra hluta vegna reynist mér erfitt að sjá þetta sem sönnun á því að allt sé að fara til fjandans…
1 Comment
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.
Þetta er bara flottasta skoðun á bókmenntum sem að ég hef heyrt og ég hef tekið þá rökrænu ákvörðun að vera algerlega sammála henni.
Hnignun-Almenningur-Siðspilling-Hórdómur & Fílisteismi.
Reyndar verður maður bara að vera sammála öllum sem eru á móti Harry Potter.