Vinnan göfgar
13 November 2004 | Rúna
Nú er virkilega gaman í skólanum. Kúrsarnir fyrir útlendinga, sem fjalla um menningu og sögu Berlínar, eru skemmtilegastir, en það er líka komið meira líf í kúrsana innan þýskunnar. Í vikunni höfum við verið að læra rökfræði og stílfræði, sem minnir mig á ljúfa málvísindatímana í MR. Svo erum við að lesa úrval af bókmenntum þýsku rómantíkunnar, sem eru mun skemmtilegri en þær kunna að hljóma. Við erum líka farin að herða okkur upp í að tjá okkur í tímum og tökum þar með virkari þátt.
Þýskir samnemendur okkar taka lífinu hins vegar ekki jafn létt og við. Almenn örvænting virðist hafa gripið um sig í hópnum yfir þessum „ægilegu“ kröfum sem á okkur eru lagðar. Ein skólasystir okkar kvartaði til dæmis yfir því um daginn að tímarnir væru svo þungir að hún neyddist til að stúdera efnið þegar heim væri komið. Upp til hópa er fólk viðskotaillt og ranghvolfir í sér augunum þegar kennarinn dreifir til okkar nýju efni.
Vissulega er mikið að gera, en ánægjan sem fylgir náminu hlýtur að létta manni róðurinn. Við Andrés höfum verið að ræða mögulegar ástæður fyrir þessari vansæld krakkanna í skólanum, sem minnir einna helst á skólaleiða í grunnskóla. Líta þau kannski á námið sem hálfgerða skólaskyldu, þar sem hérna tíðkast að vera á framfæri foreldra sinna meðan á háskólanámi stendur? Eða sjáum við kannski hinn dæmigerða „Berliner Schnauze“, fýlusvipinn sem á svo auðvelt með að taka sér bólfestu í andlitsdráttum borgarbúa?
Eða það sem mann hefði síst grunað, erum við, sem íslenskir nemendur, vanari ákveðnum kröfum og vinnusemi en sjálfur Þjóðverjinn?
1 Comment
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.
já, ég hef aldrei skilið svona fólk sem nennir að vera að argast út í kennarana fyrir “of mikið námsefni” Þessi hópur er einmitt áberandi í hjúkkunni hjá mér (og það engir þjóðverjar) Ég segi nú bara að if you cant stand the heat get out of LA……nei bíddu, þetta er Bad boys slagorðið…..