Föndrað í sporvagni
15 November 2004 | Andrés
Það er misjafnt hvað fólk hefst að til að stytta sér stundir í almenningssamgöngum. Langalgengast er að glugga í dagblað eða bók eða hamast við að leysa heimadæmin sem maður á að skila í fyrsta tíma. Á kvöldin breytist dægradvölin þónokkuð. Þá geymir fólk lesefnið heima en hefur með sér kaldan bjór, enda flestir á leið út á lífið. Á föstudagskvöldið skar einn samferðarmaður okkar í sporvagni sig úr fjöldanum — blandaði á vissan hátt saman degi og kvöldi.
Hann var augljóslega á leiðinni í afmælisveislu (kvöld: á leið útá lífið) en þurfti greinilega að redda málum áður en hann mætti þangað (dagur: á síðasta snúning að leysa verkefni). Rétt áður en hann steig uppí vagninn hafði hann komið við í búð og keypt gjöf handa afmælisbarninu og litríkan pappír til innpökkunar. Í vagninum tók hann svo upp vasahníf og notaði skærin á honum til að klippa pappírinn niður. Þá hófust hinir mestu loftfimleikar þar sem hann sveiflaði gjöfinni, pappírnum og límbandsrúllu (sem hann dró uppúr jakkavasa) í kringum sig. Útkoman varð einsog við var að búast — verst pakkaða gjöf aldarinnar.
1 Comment
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.
Fór e.t.v. handleggurinn á föndurmeistaranum inn í afmælispakkann? Það hefði nú verið góður endir á góðri sögu. Annars er miklu vænlegra að gefa hugmyndir og upplifanir, eins og t.d. maraþonhlaup. Það gaf góða raun, var það ekki?