Fæst orð hafa minnsta ábyrgð
25 November 2004 | Rúna
Ég held að flestir Íslendingar í útlöndum eigi það sameiginlegt að tala saman á ástkæra, ylhýra málinu og hafa ekki áhyggjur af því að nokkur gæti skilið þá. Það eru nú ekki nema 300.000 hræður sem tala tungumálið.
Við Andrés erum löngu hætt að passa okkur á því hvað við segjum í lestinni, svo þar er gjarnan rætt um persónuleg málefni auk þess sem við höfum mikla þörf fyrir að stúdera skrýtnu ferðafélagana okkar.
Á leiðinni í skólann í morgun ræddum við um heima og geima, og í einhverjum útúrdúr læddi Andrés því að mér að einn strákurinn í lestinni væri frekar óheppinn í útliti. Þegar við komum á lestarstöðina vatt sá óheppni sér upp að okkur og spurði: „Erúd tíd Íslendingar?“
Sem betur fer höfðum við talað saman í lágum hljóðum í lestinni og lítil sem engin hætta á að strákgreyið hafi heyrt í okkur. En héðan í frá munum við gæta orða okkar á almannafæri.
1 Comment
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.
ooh, hversu oft hefur maður lent í þessu í útlöndum. Mig langar alltaf til að bregðast ókvæða við: “Ég er í útlöndum og þá á bara enginn að tala íslensku!! Þú ert að svindla, drullaðu þér til Íslands!!!!!”