Íslenski fáninn, bandaríski bjáninn
26 January 2005 | Rúna
Ég hef lengi verið á leiðinni að heilsa upp á félaga mína á kránni Dunmore Cave, sem var mitt annað heimili í Berlín hér á árum áður. Fyrst við vorum í partíi í grenndinni lét ég loksins verða af því um helgina.
Um leið og ég rak nefið inn þekkti vertinn Peter mig strax og trúði varla sínum eigin augum. Svo dró hann brennivínsflösku úr frystinum, sem ég hafði fært honum fyrir þremur árum en hafði enn ekki verið opnuð. Við afþökkuðum reyndar brennivínið en þáðum tvo ískalda hunangsbjóra.
Mér þótti stórmerkilegt að fara á stað þar sem ekkert hafði breyst í þrjú ár. Matseðillinn var nákvæmlega eins, sama starfsliðið með sömu vaktirnar, og sama tónlistin í geislaspilaranum. Eina breytingin var aldagömul tölva með internettenginu í einu horninu.
Á fimmtudagskvöldið ætlum við að mæta aftur, en í þetta skiptið til að háma í okkur spare ribs „all you can eat“. Þá ætlum við líka að hafa með okkur íslenska fánann, sem ég tók með mér til að gefa Peter. Hann er nefnilega með hundruð þjóðfána upp á vegg. Þegar ég leit í kringum mig og hafði áhyggjur af plássleysi fyrir þann íslenska svaraði Peter strax: „Ekkert mál. Ég tek bara þann bandaríska niður“.
2 Comments
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.
kúl. ekkert nema kúl.
Loksins loksins. Ég var farinn að reka á eftir þessu í águst, enda var ég viðstaddur þegar farið var í hinzta sinni-fyrra sinnið á Dunmore. Rock on!
Var austurþjóðverjinn með sítt að aftanið enn þá þarna?