Ævintýri á bókasafni
10 February 2005 | Andrés
Eða hvernig þýskur raunveruleiki minnir stundum á farsakennt sjónvarpsleikrit í fimm þáttum.
Persónur: Drengur og bókasafnsvörður.
Leikmynd: Bókasafn mannfræðideildar þýsks háskóla, staðsett í nokkrum herbergjum á jarðhæð gamals herragarðs. Ryk hangir í lofti, þannig að safnið virðist hálfrökkvað. Afgreiðsluborðið, næstu hillur við það og nærliggjandi veggur eru þakin klukkum af öllum stærðum og gerðum. Aðra veggi þekja plaköt af moskum. Lyktin er blanda af gömlum bókum og mygluðum ávöxtum, sem standa í skálum hér og þar um safnið.
Fyrsti þáttur: Leitin
Drengurinn gengur inná bókasafnið með miða í hönd. Á honum stendur kjalmerking bókar sem hann vill fá lánaða — númer sem hann fann á samræmdum vef deildabókasafna háskólans, þar sem jafnframt kom fram að þetta ákveðna safn geymdi tvö eintök. Safnvörðurinn, gráhærð, afgömul kona, situr bakvið afgreiðsluborðið. Drengurinn kastar á hana kveðju og finnur hilluna þar sem bókina á að vera að finna en grípur í tómt. Þar sem flokkunarkerfi safnsins virðist engri skynsemi fylgja afræður drengurinn að leita á náðir konunnar.
Annar þáttur: Tölvuöldin
Hann: „Afsakið. Ég er að leita að bók sem ég fann á heimasíðu…“ Lengra kemst hann ekki því safnvörðurinn stirðnar upp og lítur á hann með vanþóknun yfir gleraugun.
Hún: „Já, ég hef aldrei lagt í að læra neitt á þetta tölvukerfi. Hvaða bók var það sem þú vildir?“
Hann svarar henni skilmerkilega og hún bendir honum að fylgja sér að brúnni skúffusamstæðu. Í skúffunum er spjaldskrá safnsins — þúsundir lítilla miða sem drengurinn vissi ekki að þjónuðu tilgangi á nokkru bókasafni á tölvuöldinni. Þarna hafði hann hinsvegar ratað á síðasta bókasafn vesturlanda sem enn heldur allar sínar skrár á spjöldum.
Þriðji þáttur: Fundin I
Fimum fingrum flettir bókasafnsvörðurinn í gegnum spjöldin og segir loks: „Einmitt. Ég á tvö eintök af þessari bók.“ Drengurinn samsinnir henni, enda komst hann að sömu niðurstöðu daginn áður á netinu.
Hún teymir hann að hillu — þeirri sömu og hann hafði leitað í skömmu áður — og kemst að því sama og hann: Bókin er ekki í hillunni. „Hitt eintakið er inni í lestrarsal, en það geturðu ekki fengið lánað,“ segir hún.
Eftir nokkra leit í lestrarsalnum er drengurinn loks kominn með eintak af bókinni í hönd, blaðar í henni en sér að hann þarf að skoða hana betur heima. Því ákveður hann að spyrja konuna hvort hann megi ekki panta hitt eintakið, enda liggi honum ekki svo mikið á.
Fjórði þáttur: Fundin II
Konan tekur vel í beiðnina. Fyrst þarf hún þó að komast að því hver er með bókina í láni. Til þess flettir hún í annarri skúffu — útlánaspjaldskránni.
„Hvurslags eiginlega? Er hún þá inni?“ tautar hún eftir nokkurn tíma, stekkur svo framfyrir borðið og skilur drenginn ráðþrota eftir. Stuttu seinna kemur hún aftur með eintakið (sem átti að vera úti) sér í hönd.
Númerið á kili bókarinnar er ekki í neinu samræmi við númerið sem samkvæmt öllum skrám það ætti að vera. Hann er þó ekki að velta sér uppúr því, þar sem vörðurinn segir að hann geti samstundis fengið bókina lánaða.
Fimmti þáttur: Klukkan
Samviskusamlega fyllir hann úttektarseðilinn út í fjórriti, en stendur á gati þegar kemur að dagsetningunni eins og verða vill. Hann lítur yfir afgreiðsluborðið á vörðinn og mótar spurninguna á vörunum. Áður en hann nær að koma hljóði upp bendir konan hins vegar á postulínsuglu sem stendur á milli þeirra. Undir tifandi augum uglunnar stendur: „9. 2. 5.“.
Eigandi klukknanna brosir hróðugur.
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.