YMCA
19 March 2005 | Rúna
Um daginn gistu hjá okkur tvær finnskar vinkonur hans Andrésar og voru þær hinir ágætustu gestir. Þær eru samkynhneigðar og eiga finnskan vin í Berlín sem einnig er samkynhneigður. Næturlífið bar því óvenju mikinn keim af öðrum skemmtistöðum en við Andrés erum vön að fara á.
Merkilegastur þótti okkur einn klúbbur við Nollendorfplatz, sem virtist hafa verið fatafellubar áður en honum var breytt í hommaklúbb. Það var mikið af glimmeri og diskóljósum en stemningin ekki alveg í samræmi við það. Karlmennirnir sem voru á staðnum voru í magabolum og með bindi úr semalíusteinum, en konurnar virtust ekki leggja jafn mikið upp úr útlitinu því ég hef ekki séð annað eins samansafn af joggingpeysum og krumpugöllum síðan í Vindáshlíð um 1990.
Tónlistin var með daprara móti, I will survive, It´s raining men og YMCA á repeat allan tímann. Þetta var hin skemmtilega „70’s und 80’s Musik“ sem auglýst hafði verið! Þrátt fyrir þetta voru örfáir hugrakkir menn sem treystu sér á dansgólfið, sem var skreytt súlum, og dönsuðu af sér alla útlimi í miklum takti og með gríðarlegri einbeitingu.
Allt þetta hefði verið í lagi, ég hefði meira að segja verið fáanleg í sveiflu á góðum degi, ef að við hefðum ekki komist að því að drykkjarlistinn var ekkert nema lélegur brandari. Staðurinn ætlaði nefnilega að rukka okkur um heilar fimm evrur fyrir uppáhaldsbjórinn okkar, sem fer aldrei yfir þrjár nema kannski á Hilton-hótelinu.
Kannski hefur það verið vegna þess að í hópnum okkar voru einu konurnar sem voru ekki í joggingpeysum, kannski vegna þess að staðurinn var hálftómur og sorglegur, að þjóninn okkar gerði allt hvað hann gat til að halda okkur inn á staðnum eftir að við vorum farin aftur í jakkana. Hann lofaði okkur öllu fögru, bauð okkur freyðivín á sérlegu tilboði, sem þó var frekar slakt, og kallaði mig lítlu músina sína. Ótrúlegt en satt, ekkert af þessu virkaði heldur lét okkur langa til að forða okkur eins fljótt og við gátum. En þá söfnuðust allir starfsmenn staðarins í ganginn, og örugglega einhverjir gestir líka, og vörnuðu okkur útgöngu. Við þurftum að ryðja okkur leið framhjá öllum pólíesterskyrtunum, slíta af okkur dyraverðina sem héldu í okkur og hlaupa útá götu.
Finnska hommanum í hópnum þótti athyglin ekki svo slæm, en við hin vorum óttalega fegin þegar við settumst loksins á hallærislegan, þýskan bar og keyptum ódýran bjór af vinalegum kalli með sítt að aftan.
2 Comments
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.
Talandi um hommastaði, þá má eg til með að segja þér hver nýjasti gay barinn í reykjavík er… jú nefnilega Naustið!!! þar er sko djammað við Kylie og jafnvel YMCA á góðum degi… þangað var ég dregin á föstudaginn, afskaplega skemmtilegt allt saman. (Kristján biður að heilsa þér ;) )
Ertu alveg 100% viss um að Þjónninn hafi ekki verið að kalla Andrés litlu músina sína?
Sagan væri allavegana svona tvöfalt flottari þannig.