Kokkteilar og karaókí
25 March 2005 | Andrés
Eftir hremmingarnar á hommabarnum voru það buguð Andrés og Rúna sem fóru út á lífið á svipuðu svæði laugardegi seinna. Við hittum Sepp, þýskan vin okkar, á skuggalegum kokteilbar með sand á gólfinu, þannig að manni fannst maður staddur á suðrænni strönd í miðri Berlín. Þökk sé 2-fyrir-1-tilboði barsins leist okkur sífellt betur á hugmynd sem kviknaði snemma kvölds — að skella okkur á karaokebar.
Leiðin að söngbarnum lá í gegnum skuggalegt húsasund, þar sem við mættum allt í einu nokkrum tugum japana. Þeir streymdu út um alltof litlar dyr, nýbúnir að ljúka kvöldinu með smásöng. Við fórum inn um sömu dyr og við blasti ljómandi fínn, troðfullur staður, með sviði í einum endanum. Við fengum okkur sæti og renndum gegnum lagalistann á meðan Breti sem var verið að steggja raulaði „Love me tender“.
Úrvalið var ekki beysið — nýjustu lögin á listanum voru anno 1995. Fyrir vikið stóð valið á milli Boney M og Ace of Base — og að sjálfsögðu varð hið síðarnefnda fyrir valinu. Við Rúna tókum „All that she wants“-dúett og stuttu seinna skelltum við okkur upp á svið að taka annan sænskan slagara — „I saw the sign“ (þar sem kom reyndar í ljós að við kunnum bara viðlagið).
Einhverra hluta vegna meikaði Rúna það meir en ég, þótt við höfum verið saman í flutningnum. Bresku piparsveinarnir hópuðust í kringum hana, útnefndu hana „Ace of Base girl“ og gáfu henni bjór. Við Sepp sátum í skugganum og skipulögðum nýjan dúett…
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.