Hallelúja!
29 March 2005 | Andrés
Í Berlín eru starfrækt ríflega 700 trúfélög, sem öllum eru gerð góð skil í handbók sem kom út á síðasta ári. Þessi handbók er grunnurinn að trúarskoðunarferðum sem ég ætla að gera að hobbýi hjá mér næstu mánuði.
Á sunnudaginn var, stærstu hátíð kristinna manna, fór ég ásamt skiptinemanum Eirík í jómfrúferð hobbýsins. Fyrir valinu varð Fraternitas Sacerdotalis Sancti Pii X, sérhópur innan katólsku kirkjunnar sem ósáttur er við nýjungar í kirkjustarfi — nokkurskonar rétttrúuð katólsk kirkjudeild. Þeir eru það mikið uppá kant við Páfagarð að katólikkum er ráðið frá því að sækja messur þeirra, sálar sinnar vegna, og enn er ekki útséð með hvort þeir fái að starfa óáreittir undir verndarvæng páfa.
Messan fór fram í kapellu kirkju söfnuðarins, sem enn er í byggingu. Viðstaddir voru um fimmtíu manns, áberandi mikið af gömlu fólki (reykelsið við altarið hjálpaði okkur að gleyma þeim afgamla, illa lyktandi bakið okkur). Þeir yngri í salnum, fyrir utan okkur túristana, voru hver um sig umkringdur krakkastóði, enda rétttrúuðum katólikkum varla stætt á að nota getnaðarvarnir. Kórinn samanstóð af tveimur körlum — þremur þegar organistinn tók undir með þeim.
Skemmtilegasta sérkenni guðsþjónustunnar var málið. Allt sem presturinn sagði, að prédikuninni undanskilinni, var á lingua optima — latínunni góðu. Prédikunin sjálf skildi áheyrendur eftir skjálfandi á beinunum — presturinn talaði um vítiselda og villutrúarmenn.
Ég er samt enn að jafna mig á því erfiðasta við þetta. Þessi ofurkristni söfnuður sér nefnilega ástæðu til að halda sunnudagsmessur á ókristilegum tíma — hálf tíu. Þar sem við þurftum að fara yfir borgina þvera og endilanga til að mæta þangað, er ég ennþá grútsyfjaður.
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.