Back to school
12 April 2005 | Rúna
Í dag var fyrsti skóladagurinn okkar eftir það sem Þjóðverjar kalla fyrirlestrarfrí og varir í tvo mánuði. Þetta var nú svo sem ekki sérlega mikið frí þar sem mestur tíminn fór í að undirbúa sig undir próf og skrifa ritgerðir. Samt sem áður náðum við að njóta borgarinnar svolítið og komum hress til leiks á ný.
Með einstakri hugvitssemi hefur okkur tekist að útbúa stundatöfluna okkar þannig að við höfum frí á föstudögum og mánudögum. Þetta púsl heppnaðist meira að segja svo vel að við fengum bara eitt símtal frá skrifstofunni vegna þess að planið okkar var allt vitlaust. En því var fljótt kippt í liðinn. Hins vegar þýðir þessi þægilega stundatafla okkar að við þurfum að rífa okkur upp ansi snemma þriðjudaga, miðvikudaga og fimmtudaga og stunda stíft nám til kvölds.
Við vorum ósköp syfjuð þegar vekjaraklukkan hringdi klukkan hálf sjö í morgun en hresstum okkur við með sturtu og kaffibolla. Það var eins gott, því í fyrsta tímanum dembdum við okkur í hard-core málvísindi og liðkuðum heilana okkar eftir fríið. Eins og þekkt er höfum við fjarskalega gaman að málfræði og málnotkun, sem sumum þykir einhverra hluta vegna skrýtið, svo þetta var hin besta skemmtun. Samnemendum okkar fannst ekki jafn mikið fjör, ekki frekar en í nokkrum öðrum tíma í þýskunni. Þegar tímanum lauk komu þeir einn af öðrum að máli við okkur og sögðu: „Þetta var nú aldeilis hræðilegt, fannst ykkur það ekki?“ Nú erum við líklega ekki einungis útlendingar í þeirra augum, heldur líka nördar.
Annar tími var í heimspekinni, sem við tökum sem aukafag. Húsnæði heimspekideildar er eitt það súrrealískasta sem ég hef á ævi minni séð. Hannað á sjöunda áratugnum og stærsta þemað í arkitektúrnum eru þríhyrningar. Allar stofurnar eru rammskakkar í laginu, með tröppum, svölum og öllu því skrauti sem hægt er að ímynda sér. Á ruslatunnunni fyrir utan er límmiði sem á stendur: „Hvítu dúfurnar eru orðnar þreyttar“. Ætli ég fari að tala svona undarlega eftir misserið í heimspeki?
Milli tíma skelltum við okkur í tölvuverið. Meðan ég var einhverra hluta vegna að skoða bloggsíðu Selmu Björns birtist tilkynning upp á skjánum þar sem tilkynnt var að slökkt yrði á tölvunni eftir eina mínútu. Svo kom bálreið kona stormandi til okkar því við höfðum bæði farið inn á aðgangsorðinu hans Andrésar. Ég fékk áminningu og var hent út með því sama en Andrés mátti vera lengur. Hann kom með mér.
Þrátt fyrir vitlausa samnemendur, fótaferð við sólarupprás og niðurlægingu í tölvuverinu er ég bara ósköp fegin að vera byrjuð aftur í skólanum. Sum andlitin var nefnilega bara gaman að sjá aftur og námið lítur vel út. En nú má ég til með að fara að leggja mig.
1 Comment
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.
thid erud uppáhaldsnámshestarnir mínir:)