Verkfall
24 May 2005 | Andrés
Meðan við drukkum morgunkaffið í eldhúsinu í dag heyrðum við útvarpsfréttamenn ræða um yfirstandandi verkfall BVG, sem heldur úti flestum almenningssamgöngum Berlínar. Við nánari eftirgrennslan komumst við að því að um væri að ræða „viðvörunarverkfall“, þar sem starfsmennirnir legðu niður störf eina morgunstund til að sýna öllum að þeim sé alvara. Þetta dirfast þeir að gera nokkrum dögum eftir að ég læt Moggann hafa eftir mér hvað ég sé ánægður með kerfið hérna!
Mogginn var samt ekki það sem olli okkur mestum áhyggjum, heldur hvernig við kæmumst í skólann. Ferðin skiptist vanalega í tvo hluta — S-Bahn og U-Bahn, en í dag gekk sá síðarnefndi ekki. Sum okkar stungu reyndar uppá því að við notuðum þetta sem prýðisgóða afsökun fyrir skrópi í fyrsta tíma, en sú tillaga hlaut ekki brautargengi. Úr varð að við tókum S-Bahn eins langt og við gátum og leituðum svo að leigubíl til að ferja okkur síðasta spölinn. Þá kom á daginn að við vorum ekki ein um hugmyndina.
Við útgang lestarstöðvarinnar (inngangur væri kannski réttara, en við höfum bara notað þessar dyr einusinni — á útleið) stökk skyndilega kvensa með rautt, úfið hár og brjálæðisglampa í augum að mér. „Eruð þér á leið í skólann,“ spurði hún og braut þar með eina ríkustu jafnréttishefð Þýskalands: stúdentar þéra ekki hvern annan. Þar sem hún kom svo snöggt upp að mér gafst mér ekki tóm til að hugsa upp snyrtilega afsökun fyrir því að setjast ekki með ókunnugum klikkus í leigubíl játaði ég því. Þó hafði ég vit á því að þúa hana — ætlaði ekki að gera lítið úr þessum sjáanlegasta árangri jafnréttisbaráttu ’68 kynslóðarinnar. Þannig að við röltum í átt að leigubílaröðinni.
Í röð stóð haugur af saklausum stúdentum, eða fórnarlömbum verkfallsvopnsins svo maður grípi til hefðbundins orðfæris úr kennaraverkföllum. Nýja, úfna vinkona okkar drap tímann með því að banka í axlir allra samherja okkar og spyrja hvort þeir vildu líka vera samfó. Á endanum náði hún að draga til okkar aðra stúlku, sem reyndar var ekki á leið á sama stað og við, og sannfæra hana um að deila leigubíl. Ferðin var stórtíðindalaus, Rúna hafði ofan af fyrir axlabankaranum sem virtist geta talað endalaust. Þökk sé samnýtingu leigubílsins náði fjárhagslegur skaði heimilisins af verkfalli BVG rétt tveimur evrum þetta skiptið.
(Verra var að við virtumst aldrei ætla að losna við samferðarkonu okkar þegar á leiðarenda var komið. Þótt hún hefði sagst vera á leið í annað hús en við elti hún okkur inn úr dyrum. Við þurftum að þykjast fara á klóið til að hrista hana af okkur.)
13 Comments
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.
Gamla góða klósettafsökunin – svo áhrifarík, svo klassísk :)
WmuUgL dkv7Rq29nVvzm74lApqSw
Jonny was here
Best Site good looking
magic story very thanks
Hello good day
this post is fantastic
this is be cool 8)
perfect design thanks
i’m fine good work
XhzVto ghUnxCczpf72ndOqi20g
YgIDxL ega7Kl0dnDduqp6s2bnp1o
Very interesting tale