Ferðasaga
28 June 2005 | Rúna
Þrátt fyrir að vekjaraklukkan rifi okkur upp fyrir allar aldir föstudagsmorguninn síðasta áttum við ekkert mjög erfitt með að drífa okkur fram úr. Við vorum nefnilega að fara að fljúga til London eftir örfáa klukkutíma. Meðan Andrés skellti sér í sturtu setti ég „London Calling“ á fóninn, þótt það sé örugglega það klénasta sem hægt er að spila á slíkum tímapunkti. Í glymrandi stuði héldum við á flugvöllinn og komumst klakklaust á leiðarenda þó að hundur einn hefði ætlað að rífa mig í sig á leiðinni.
Þetta var þó ekki eina áfallið, því á flugvellinum kom í ljós að starfsliðið taldi ekki öruggt að hleypa Andrési upp í vélina. Hann var nefnilega með hárbeittan hlut í handfarangri en þóttist ekki kannast við neitt svo við vorum góða stund í eftirlitinu. Að lokum áttaði hann sig og dró upp Artline-penna úr bakpokanum sem hafði valdið svona miklu uppþoti.
Föstudeginum eyddum við í London, að mestu leyti ein þar til Ragnhildur frænka losnaði úr vinnunni síðdegis. Meðan við vorum ein gerðum við ýmislegt lundúnskt, skoðuðum t.d. Buckinghamhöll og Piccadilly Circus. Í nágrenni Trafalgar Square keyptum við okkur sitthvorn bjórinn og settumst svo við þennan fræga gosbrunn fyrir framan styttuna af Nelson flotaforingja. Okkur þótti við vera agalega miklir heimsborgarar. Alveg þangað til vindhviða feykti nærri allri bununni úr blessuðum gosbrunninum yfir okkur. Þá ákváðum við að við værum öruggari á notalegum bekk skammt frá og færðum okkur með bjórinn. Þegar við vorum búin að koma okkur vel fyrir á ný fundum við nokkra dynki á öxlum okkar og höfði. Mér brá ansi mikið þegar ég leit á Andrés því hann var alveg baðaður í dúfnaskít. Við hljótum að hafa litið frekar hlægilega út þar sem við stóðum á miðju Trafalgar Square að þrífa skítinn hvort af öðru. Meira að segja sagði ein kona „oh dear“ þegar hún sá okkur.
Skíturinn setti okkur ekkert úr jafnvægi og við eyddum frábæru kvöldi með Ragnhildi á mjög skemmtilegum veitingastað. Ég fékk mér hvítlaukslegnar risarækjur, önd og brownie og var voða sátt eftir matinn. Þá var komið að því að kveðja London og halda út í ensku sveitasæluna.
Sveitasæla er kannski orðum aukið því Horsham, bærinn sem Gígja býr í, hefur örugglega ekki færri íbúa en Reykjavík. Samt var hann skemmtilega kósí, miðað við London a.m.k. og Gígja dekraði við okkur. Fyrsta morguninn gerði hún meira að segja ekta enskan morgunverð; egg, beikon og bakaðar baunir. Mestalla helgina var svo setið úti á svölum í góða veðrinu og drukkinn Breezer með melónubragði, eða það gerðu þau okkar sem fannst það ekki of kerlingalegt.
Einum deginum eyddum við reyndar í Brighton, sem er við sjó í u.þ.b. hálftíma fjarlægð frá Horsham. Brighton er nokkurs konar mini-útgáfa af Berlín með svipuðum búðum og manngerðum en talsvert minna af hundaskít. Þar sátum við við sjóinn, sem við Andrés höfðum ekki séð í allt of langan tíma, borðuðum fisk og franskar með ediki og drukkum bjór.
Seint í gærkvöldi komum við til baka til Berlínar. Það var nú óneitanlega fínt að koma aftur í hreiðrið, en fjandanum erfiðara að staulast á lappir í morgun.
2 Comments
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.
oh hvað ég hefði verið til í að vera með ykkur! Ástarkveðja
Já, það var rosa gaman að sjá ykkur!! Og by the way, ég setti líka London Calling á fóninn áður en ég fór til London…þetta eru bara klénheit sem virka!