Þorpið okkar
28 June 2005 | Andrés
Liðinni helgi vörðum við á breskri grundu. Megintilgangur ferðarinnar var að heimsækja Gígju, vinkonu Rúnu, sem býr sunnan Lundúna. Á leiðinni til hennar áttum við dagsstund í stórborginni, sem reyndist vera hin undarlegasta upplifun. Mér ofbauð nefnilega mannmergðin, þrengslin, kraðakið, skíturinn og hávaðinn. Nú er ekki svo að skilja að við höfum skotist frá Stokkseyri beint í sollinn — undanfarið ár höfum við búið í borg sem er nærri jafnþéttbýl og Lundúnir (7,2 milljónir Lundúnabúa deila með sér 1600 ferkílómetrum en 3,4 milljónir Berlínarbúa búa á 890 ferkílómetrum — um helmingsmunur bæði á fjölda og fleti). Eitthvað gerir ensku höfuðborgina bara miklu erilsamari en þá þýsku.
Þegar við runnum í hlað í kvöld gat ég loksins varpað öndinni léttar. Við vorum komin aftur í berlínska sveitasæluna.
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.