Langlokur. Hvernig þýskir titlar eru yfirleitt lengri í annan endann.
28 July 2005 | Andrés
Það er löngu vitað að þýskir fræðimenn hafa gaman af því að hafa undirtitla ritgerða og bóka lengri en titilinn sjálfan. Maður gæti til dæmis teygt sig uppí hillu og sótt nýlega bók eftir Thomas Becker, „Die Hegemonie der Moderne. Zur Neubestimmung politischer Romantik im Naturrecht Kants und Hegels“. Á labbitúr í gær gengum við framhjá veitingastað sem hefur sömu reglu í heiðri:
Lauslega þýtt útleggst nafnið „Thüringen-búinn. Veitingastaðurinn í skrifstofum fulltrúa (fríríkisins) Thüringen gagnvart sambandsstjórninni“.
Af sama meiði er nafnið á nývígðu gyðingaminnismerkinu, sem fær ekki að heita bara „Gyðingaminnismerki“ (eða „Helfararminnismerki“, einsog fólk kallar það), heldur ber hið virðulega nafn „Minnismerki fyrir myrtu gyðingana í Evrópu“, sem hefur í för með sér að það þarf tvær línur á öllum götuskiltum:
