Túnfiskur, áll og tuska
10 September 2005 | Rúna
Sushivikan er á enda og við erum útskrifaðir itamae-san, eða sushikokkar. Nú kunnum við að útbúa hrísgrjón sem hanga saman án þess að vera mauksoðin, vefja venjulegar rúllur og inside-out og velja hráefni sem passar vel saman og er litríkt og fallegt í rúllu.
Til að fagna útskriftinni fórum við út að borða í gær á uppáhaldssushistaðinn okkar, Sasaya. Til allrar lukku fengum við sæti við sushibarinn, beint á móti itamae-san, þótt staðurinn væri troðfullur. Þetta er mjög mikilvægt, því samkvæmt sushibókunum okkar er itamae-san merkilegasti maðurinn á sushistað. Honum á maður að sýna virðingu því þá gerir hann enn betra sushi. Ég lagði mig því alla fram við að kinka kolli til hans með lotningu meðan hann útbjó lostætið.
Karlinn átti skilið alla þá virðingu sem við gátum sýnt honum, því þetta var snillingur. Þarna sátum við, hámuðum í okkur ál og túnfisk og fleira gott meðan við horfðum á hann framleiða girnilegustu bita sem ég hef nokkurn tíma séð. Hrísgrjónum skellti hann á þangið með einni handahreyfingu, wasabi yfir á sekúndubroti og rúllurnar virtust vera barnaleikur í höndum hans. Við þyrftum nokkrar sushivikur í viðbót til að ná þvílíkri færni.
Svo kom að því að itamae-san dró upp stórt stykki. Ég hnippti í Andrés: „Nau, nau, nau, sjáðu, þarna dregur hann upp kolkrabbann. Þvílíkt flykki, maður!“ Ég hélt niðri í mér andanum meðan ég fylgdist með þessu glansandi kvikindi sem lá þarna hreyfingarlaust og beið eftir að hnífurinn sneiddi af því hrufótta angana. Eitthvað held ég að linsurnar mínar séu orðnar úr sér gengnar, því Andrés leit á mig eins og ég væri biluð. „Rúna mín. Þetta er nú bara hvíta tuskan hans“.
Og nú er ég hætt að tjá mig um japanska matargerð.
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.