Dylan, kallinn
28 October 2005 | Andrés
Á þriðjudaginn gerðum við okkur glaðan dag og fórum á Dylantónleika (þótt ég hafi áður lofað mér að fara ekki aftur á tónleika með gömlum klassíkerum). Einsog við var að búast var fullt hús — og við vorum síður en svo í eldri kantinum. Tónleikarnir voru í það heila nokkuð góðir (getið séð hvaða lög hann tók hérna), en komu samt á óvart að tvennu leyti.
Það fyrra var, að tónleikarnir byrjuðu á áður auglýstum tíma. Á slaginu átta steig jaxlinn, sem er síst þekktur fyrir stundvísi, á svið og byrjaði prógrammið. Hitt var hvernig hann var búinn að útsetja öll lögin sem hann flutti. Einhverra hluta vegna sá hann nefnilega ástæðu til að vera með sjoppulega hækkun í enda hverrar einustu línu, þannig að hvort sem hann var að raula „lay lady, lay“ eða „like a rolling stone“ endaði síðasta orðið alltaf á háa-c. Ég er búinn að hlusta á nokkrar platnanna hans eftir tónleikana og fæ alltaf hroll þegar kemur að lögum sem voru á tónleikunum…
1 Comment
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.
oooooooooooh! mikið hefði ég viljað djoinað bara á tónleika með ykkur! ég er sko ekki ennþá búnað fá miðana mína, (keyptir á ebay)…
græt mig í svefn á hverri nóttu