Hopp og hí
11 November 2005 | Rúna
Eftir marga mánuði af fögrum fyrirheitum er ég byrjuð í líkamsrækt. Ég veit reyndar ekki hvort “byrjuð” sé rétta orðið, þar sem ég er einungis komin nokkuð á leið í innritunarferlinu. Í Berlín er semsagt álíka mikið mál að sækja um kort í ræktina eins og að sækja um í háskóla sem útlendingur. Ferlið er á þessa leið:
1. Í einfeldni minni kom ég síðdegis við í ræktinni , sem er bara stuttan spöl frá íbúðinni, og ætlaði að nálgast upplýsingar um verð. Ég hélt nefnilega að þetta væri bara svona einfalt eins og í Baðhúsinu hennar Lindu, en annað kom á daginn. Til að fá upplýsingarnar hefði ég þurft að bíða í að minnsta kosti hálftíma eftir sérstökum ráðgjafa því það var svo mikið að gera, en ég hafði ekki tíma og fór heim.
2. Daginn eftir hafði ég tvær hraustar íslenskar stelpur með mér sem vilja líka komast í form. Ekki gekk okkur betur þá, okkur var sagt að við yrðum að panta tíma með þessum ráðgjafa sem myndi spjalla við okkur, sýna okkur pleisið og að lokum segja okkur hversu miklu við þyrftum að punga út fyrir herlegheitunum.
3. Nokkrum dögum seinna mættum við allar þrjár á tilsettum tíma og fengum ósköp vinalegan ráðgjafa í formi ungs drengs, sem hafði nota bene misst ansi mörg kíló sjálfur á “cross-training” tækjunum (svona eins og maður sér í sjónvarpsmarkaðnum). Hann snaraði öllu yfir á ensku, svo rosalega að hann þýddi meira að segja Alexanderplatz sem “Alexanderplace” svo við skildum hann örugglega. Eftir tveggja klukkutíma ráðgjöf fengum við loksins að líta á verðskrána og ákváðum að slá til og gera samning. En áður en við gætum spriklað á hlaupabrettinu þyrftum við að panta tíma hjá þjálfara sem myndi sýna okkur tækin, mæla fituprósentuna og þannig vesen.
4. Þjálfarinn var almennileg stúlka sem tók á okkur púlsinn, mældi fituna og lét okkur púla svolítið í þrektækjunum. Reyndar gáfu batteríin í fitumælitækinu sig þegar átti að mæla mig en ég tók það ekkert nærri mér. Hún sagði okkur svo að við þyrftum að panta tíma hjá öðrum þjálfara til að læra á tækin sem maður notar til að móta líkamann (ég kann ekki réttu hugtökin en þessi eru semsagt andstæðan við tækin sem maður notar til að brenna fitu). Því miður myndi sá bara kenna okkur á helminginn af tækunum. Þegar við værum búin að hitta hann myndum við panta tíma hjá öðrum sem kenndi okkur á hinn helminginn. Þessu stigi í ferlinu hef ég lokið og þá eru eftir:
5. Læra á fyrri helminginn af tækjunum.
6. Læra á seinni helminginn af tækjunum.
7. Við megum loksins nota tækjasalinn án leiðsagnar!
Aldrei hélt ég að sá dagur myndi renna upp þegar ég myndi sakna hennar Lindu Pé svona rosalega…
1 Comment
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.
Guð minn góður, þessir gaurar eru ekkert mjög spenntir fyrir að fá nýja mebers, greinilega!!