Stuðklúbbur
29 January 2006 | Rúna
Hvað gerir maður þegar sambýlismaðurinn fer til Íslands og maður er einn næstum því í fyrsta skipti á ævinni og er eftir nokkra daga farinn að tala við sjálfan sig? Svarið er einfalt. Maður slær upp saumaklúbbi.
Hugmyndin með saumaklúbbnum var upprunalega sú að við myndum í alvöru fást við einhverjar hannyrðir meðan á skrafinu stæði, borða kökur, drekka kaffi og eyða saman rólegu föstudagskvöldi. Ég eyddi því öllum föstudeginum í eldhúsinu og keypti gos og líka nokkrar léttvínsflöskur til öryggis.
Alls erum við sjö í klúbbnum, allt íslenskar stelpur sem búa í Austur-Berlín. Fyrri hluti kvöldsins fór mjög settlega fram. Ég kom sjálfri mér og öðrum á óvart með myndarskapnum og við borðuðum á okkur gat, hlustuðum á rólega tónlist og töluðum um allt milli himins og jarðar. Tvær prjónuðu en ég treysti mér ekki alveg í klukkustrenginn minn strax. Ég finn mér bara góðan tíma seinna til að vera myndarleg í höndunum.
Eftir miðnætti var skipt yfir í hressilegri tónlist enda stúlkurnar komnar í stuð. Hver flaskan hvarf á fætur annarri og gosið var einungis notað sem bland út í vodka. Þegar gestirnir fóru að hugsa sér til hreyfings í morgunsárið voru áfengisbyrgðirnar í íbúðinni næstum uppurnar og mörg leyndarmál komin upp á yfirborðið, sem munu að sjálfsögðu haldast innan veggja íbúðarinnar.
Nú verð ég að ganga frá öllum vínflöskunum áður en bóndinn kemur til landsins í eftirmiðdaginn. Ég er vonandi búin að fyrirbyggja agalega munnræpu sem ég hefði haft ef ég hefði ekki getað kjaftað við saumaklúbbsstúlkurnar samfleytt í 10 klukkutíma.
1 Comment
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.
Jiii það var svo gaman!!!
Takk enn og aftur fyrir mig;o)