Þrammi og Sippi
12 February 2006 | Rúna
Eftir að nágranninn fyrir ofan okkur, sem gekk undir nafninu Þrammi vegna mikilla gönguferða í tréklossum daga sem nætur, flutti út hefur verið tíðindalítið á efri hæðinni. Það er að segja þangað til fyrir nokkrum dögum, þegar nýi nágranninn hóf undarlega iðju.
Á hverjum degi um sexleytið síðdegis og á sunnudagsmorgnum byrjar ljósakrónan okkar að sveiflast til og gólfið að titra. Í samfellda klukkustund á dag heyrast snöggir dynkir með um það bil hálfrar sekúndu millibili. Fyrstu dagana héldum við að nýju nágrannarnir væru bara svona dæmalaust ástfangnir og þyrftu að sýna heiminum og sjálfum sér þessa miklu ást með reglulegu millibili. En mér fannst alltaf frekar ótrúlegt að blessað fólkið gæti verið svona ótrúlega taktfast og öflugt í þetta langan tíma, og allt án þess að hvorugur aðilinn gefi frá sér svo mikið sem múkk.
Ég hef því lagt óvenju vel við hlustir síðustu daga og hef með mikilli hlustunartækni náð að greina lítinn smell sem heyrist alltaf milli dynkanna. Þetta er aðferð sem ég hef tileinkað mér eftir að hafa mikið horft á CSI. Niðurstaðan er einföld: nýi nágranninn tekur fram sippuband einu sinni á dag og sippar eins og óður.
En ég dáist ennþá að úthaldinu, þótt hann sé bara að sippa.
3 Comments
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.
Hahaha… Skemmtileg frásögn:) Kannski ekki eins skemmtilegt að hlusta á….
Ef þetta væri að gerast í íbúðinni fyrir ofan mig þá myndi ég skella laginu ‘Eye of the Tiger’ á rækilegan styrk og stilla á repeat, í hvert skipti sem hann byrjaði sippið. Klappa og hvetja svo hátt og dugnaðarlega þegar hann lyki sér af.
En það er nú bara ég og mín vitleysa.
Ef maður ætlar að sippa eða stunda aðra slíka líkamsrækt á maður að fá sér íbúð á jarðhæð!!