Ítalafíflið
20 February 2006 | Andrés
Þegar ég fór með Rúnu á ítalskan veitingastað í tilefni konudagsins var ég ekki viðbúinn slepjulegum, sísyngjandi þjóninum sem tróð endalaust uppá okkur lélegum bröndurum.
Borgið þið saman eða í sitthvoru lagi? [saklaus kallinn á næsta borði svarar] Hvað segirðu, ætlarðu að borga fyrir alla! [lítur á okkur] Heyrið þið þetta? Þið ættuð að þakka herranum fyrir að ætla að splæsa!
Endanlegur menningaáreksturinn — eiginlega dauðaslys — varð svo þegar við sjálf ætluðum að borga reikninginn. Þar sem Rúna er duglegri en ég að burðast með buddu (og við erum jafnréttissinnaðir, upplýstir Norðurlandabúar) dró hún upp seðil og rétti þjóninum. Blessuðum Suður-Evrópubúanum hefur sennilega aldrei brugðið jafn mikið. Hann leit hneykslaður á mig og spurði hverskonar maður ég væri að láta konuna borga en sættist loksins á að taka við peningnum.
Núna get ég yljað mér við óvild mína í garð fólksins sunnan Alpafjalla fram á vor…
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.