Eftirförin
26 April 2006 | Rúna
Í um það bil tuttugu mínútur af gærdeginum átti ég “stalker”. Um hádegisbilið tók ég lestina niður í Kreuzberg, þar sem ég er að kenna krökkum að hugsa fjölmenningarlega þessa dagana. Um leið og ég kom inn í vagninn sá ég að maður um þrítugt var að gefa mér auga hinumegin við ganginn. Ég kippti mér nú ekkert sérstaklega upp við það en sá á spegilmynd hans í glugganum að hann leit ekki af mér í dágóða stund. Þegar hann svo færði sig til mín þegar ég sat ein eftir mín megin í vagninum hugsaði ég: “Ó nei, nú byrjar ballið”. Gaurinn reyndi að sjarmera mig af öllum krafti með brosi og aulabröndurum en ég hunsaði hann kurteislega og byrjaði að “lesa” allt í töskunni minni sem gat mögulega látið hann halda að ég væri of upptekin fyrir svona spjall.
Þegar lestin kom að minni stöð reyndi ég að standa upp eins seint og ég gat til að maðurinn myndi ekki elta mig út, ef svo ólíklega vildi til að hann væri að pæla í að veita mér eftirför. En allt kom fyrir ekki. Um leið og hann sá að ég ætlaði út fylgdi hann mér fast á hæla, þótt augljóst væri að þetta væri ekki hans stöð. Útgangurinn á lestarstöðinni sem liggur að leikskólanum er ekki fjölfarinn, yfirleitt streyma allir í hina áttina, en “stalkerinn” lét ekki segjast og elti mig eins og skugginn. Ég labbaði á milljón í átt að leikskólanum en alltaf fylgdi hann, réttandi mér einhverja snepla með símanúmerinu hans og segjandi að hann vildi mig. Þegar ég var alveg komin með hjartað í brækurnar sneri ég mér að honum og sagði með þjósti: “Lassen Sie mich bitte allein gehen”. (Að sjálfsögðu þéraði ég hann, enda var þetta mér eldri maður og hann hafði þérað mig). En manngreyið gafst ekki upp.
Að lokum náði ég að hlaupa hann af mér og komst móð og másandi í skjól, í leikskóla með æpandi krökkum. Hingað myndi hann aldrei hætta sér.
Nú þarf ég aftur að fara sömu leið á leikskólann. Ég vona að “stalkerinn” sé ekki alveg með mig á heilanum og sitji fyrir mér á lestarstöðinni sem ég kom inn á. Andrés var svo góður að bjóðast til að fylgja mér í dag, en ég held að ég sé ekki svo illa stödd að mig vanti lífvörð. Aldrei að vita samt nema ég hafi ilmvatnsglasið tilbúið í töskunni til að spreyja í augun á svona hyski.
4 Comments
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.
híhí, já það er erfitt að vera ómótstæðilegur Rúna mín ;) Vona að hann hafi nú samt fattað hintið, annars yrði Andrés örugglega mjög ógnandi sem lífvörður…
Ég hef einnig heyrt að hársprey fara illa í augu, annars er bara að hætta að punta sig svona mikið enda ertu komin á fast og þarf ekki lengur að hugsa um útlitið.
Öss föss djös ógeð… aldrei var reynt við mig úti á stoppistöð eða í U-bahn í Berlín. En ég er heldur ekki eins sweet og þú Rúna mín ;) Gott þú komst samt lifandi frá þessu creepi
úff, furðulegt fólk þarna í berlín…ég ætti kannski ekkert að vera að koma