Fótboltinn og fyrirmennin
20 June 2006 | Andrés
Í kvöld hefur tvennt komið mér á óvart. Annars vegar voru það fréttirnar eftir leik Þýskalands og Ekvador, þar sem okkur var tilkynnt að 700.000 manns hefðu safnast saman til að horfa saman á leikinn á breiðtjaldi við Brandenborgarhliðið. Mannfjöldinn er einfaldlega svo mikill að ég náði ekki að vinna úr honum.
Hinni þrumunni laust í mig yfir leiknum sjálfum. Þá varð mér starsýnt á kanslara Þýskalands í hvert sinn sem myndavélum sjónvarpstöðvarinnar var beint að henni. Þarna sat hún, uppástríluð og stíf, virtist lítið hafa gaman af leiknum. Ég ímyndaði mér hvernig væri ef Ísland væri að keppa — hvort mér þætti ekki asnalegt að sjá Óla forseta í sömu stellingum. Ég kynni betur að meta að sjá hann með fánann málaðan á kinnina, bjór í hönd og öskrandi í hvert sinn sem fautarnir í hinu liðinu brjóta á saklausum Íslendingunum.
Fyrra sjokkinu get ég ekkert gert í. Berlín er stór borg — jafnvel stórborg. Hið seinna er hins vegar í úrvinnslu. Ég sendi Merkel tölvupóst og spurði hvort hún væri ekki til í að slaka aðeins á þegar hún færi á völlinn. Nú er bara að sjá hversu mikið mark hún tekur á mér…
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.