Myrkur matur
18 August 2006 | Rúna
Annað okkar átti afmæli í vikunni. Það var ekki ég. En það var allt í lagi, því mér finnst líka ofsalega gaman þegar Andrés á afmæli. Ég er alveg jafn spennt að fylgjast með honum opna pakkana eins og ég er þegar pakkarnir eru ætlaðir mér. Og svo fæ ég að fara út að borða.
Þetta árið varð sérstakur veitingastaður fyrir valinu. Hann heitir Nocti Vagus og maður borðar í algjöru niðamyrkri. Það má ekki einu sinni vera með síma, úr með sjálflýsandi vísum eða sígarettu því það spillir dimmunni. Pælingin er sú að maturinn smakkist betur þegar sjónskynið liggur niðri því þá fá bragðlaukarnir að njóta sín betur. Áður en við fórum inn í þennan dimma sal pöntuðum við okkur mat og drykk og vorum svo leidd inn í svartnættið.
Ég hafði heyrt sögur af staðnum og sá fyrir mér að fólk færi alveg í fósturstellinguna og hvíslaði sínum innstu leyndarmálum í eyru borðfélagans. Því kom mér á óvart hversu kliðurinn var mikill og þegar salurinn í heild sinni fór að syngja afmælissönginn fyrir einn gestanna (“Happy Birsssday to you..”) fór dulúðin alveg úr stemningunni. Í þokkabót vorum við látin deila borði með amerískum konum sem töluðu svo hátt og mikið að það var engin leið af fylgjast ekki með samtalinu. Önnur hafði áttað sig á því að hún væri lesbía þegar hún var í Berkeley, sem var pínu vesen af því að hún var á föstu með Jonathan. Þetta var pínu eins og að hlusta á The L-Word sem útvarpsleikrit svo maður getur ekki kvartað.
Það var merkilegt að borða blind. Það að fá sér sopa úr rauðvínsglasi var meiriháttar mál, svo ekki sé minnst á að hella í það. Ég þurfti að káfa á öllum matnum til að vita hvað var hvar og sleikti svo sveppasósuna af puttunum eins og smákrakki. En það var allt í lagi því enginn sá það.
Maturinn var alveg svakalega góður. En einhvern veginn finnst mér að sjónskynið spilli ekki fyrir bragðinu, heldur gerir það matinn enn betri að láta hann líta vel út.
Í Seinfeld-þættinum sem ég horfði á í gær var kappinn að spá í það hvað væri verst við að vera blindur. Hann komst að þeirri niðurstöðu að það væri að sjá ekki hvort það væri pöddur í matnum manns. Með það að leiðarljósi hef ég ekkert á móti eins og einu stykki af ljósaperu hangandi yfir mér þegar ég fer út að borða næst.
3 Comments
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.
Otrulega flippud hugmynd, vaeri fullkomin fyrir folk sem er ad fara a blind date og hefur utlits complex
úff, kemur maður ekki út alveg með mat um allt andlit og eitthvað?? og er líka myrkur á klósettinu?? það væri mjög óhýgenískt!
en til hamingju með afmælið andrés (betra er mjög seint en aldrei, ekki satt??)
Afmælisóskir til Andrésar frá okkur.
Erum að sjálfsögðu ánægð með valið á veitingastaðnum, sælla minninga:)
-sunna&flosi