Rammstein
6 September 2006 | Andrés
Það, að enginn sé spámaður í föðurlandi sínu, sannast á því hvað Þjóðverjar sýna hljómsveitinni Rammstein mikið fálæti. Áður en ég flutti til Berlínar hélt ég að þeir væru þýskari en allt sem þýskt er, en á þeim tveimur árum sem síðan eru liðin hef ég ekki heyrt eitt einasta lag með þeim. Þangað til í gær.
Fyrsta Rammsteinlagið á þýskri grundu heyrði ég samt ekki á einhverjum harðkjarnaklúbbi umkringdur tattóvéruðum nýnasistum, einsog maður myndi kannski búast við, heldur á kokkteilbarnum Bermuda, þar sem veggir eru þaktir myndum af pálmatrjám og stelpum í strápilsum og sandur er á gólfum. Til að undirstrika hversu mikið Rammstein stakk í stúf við umhverfið var næsta lag plötusnúðarins með Phil Collins…
3 Comments
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.
Hva, Rammstein voru nú alltaf spilaðir á StuSiebar ;-)
Það er nú jafnan svo að spámenn verða sjaldnast fullþroska í eigin landi. Við eigum okkar Herbert sem var aldrei almennilega fullskilinn í dýpt sinni og hrökklaðist því út á land að selja bækur. Að lokum til útlanda og svo í ísbúðarrekstur í Ármúlanum sem lifir ei meir. En við náðum nú að hitta skemmtilega á hann á Nellýs á afmælinu þínu og menningarnóttinni hér um árið
Phil Collins og Rammstein. Aldrei fara á þangað aftur það er eitthvað alvarlegt að þessum klúbbi.