Þjóðverjarnir við
28 September 2006 | Rúna
Það er merkilegt að flytjast frá Þýskalandi til Englands og finna út að maður hefur náð að sía inn svolítinn Þjóðverja í karakterinn á þessum tveimur árum í Berlín.
Það kom kannski ekki sérlega á óvart að heyra að margir héldu að við værum frá Þýskalandi á leið okkar til Brighton, enda vorum við á bíl með þýsku bílnúmeri. En okkur þótti dálítið fyndið þegar belgíski frönskusalinn í borginni Namur sagði “Danke Schön” að viðskiptum loknum þegar við vorum búin að stauta eitthvað á frönsku og bílinn var hvergi nærri. Ég veit ekki hvort við erum hreinlega farin að verða þýsk í útliti eða hvað það eiginlega var sem fékk hann til að draga þessa ályktun.
Í Brighton tekur smá tíma að venjast því að fólk brosir við ókunnugum úti á götu og segir “Thank you” og “Sorry” við minnsta tilefni. Stundum þykir okkur nóg um kurteisina enda vön því að Berlínarbúar skipti sér minna hver af öðrum þótt ég myndi seint kalla þá ókurteisa.
Um daginn biðum við heillengi eftir því að græni kallinn kæmi upp á umferðarljósinu og högguðumst ekki þótt fólksfjöldinn streymdi framhjá okkur og yfir götuna og hvergi væri bíll sjáanlegur. Það var eins og rynni skyndilega upp fyrir mér að ekki liggur dauðarefsing við þeim glæp að ganga yfir á rauðu ljósi.
Kannski var eins gott að við bjuggum ekki lengur í Þýskalandi. Hver veit hvenær ég hefði hætt að raka mig undir höndum og sjúga upp í nefið?
2 Comments
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.
uss, það hefði nú verið ljótt að sjá….maður má ekki tapa niður íslenska nef-uppí-sjúginu!!!
Einmitt. Nef-uppí-sjúgið og orðið “ha” eru þjóðarstolt íslendinga. Að minnsta kosti mitt stolt.