Upp, upp, upp á fjall…
14 October 2006 | Rúna
Ég hef aldrei verið talin sérlega ratvís manneskja. Einföldustu hugtök eins og hægri og vinstri geta vafist óskaplega fyrir mér og ekki hjálpa höfuðáttirnar fjórar mér mikið heldur. Þar að auki er ég óttalega léleg við að leggja leiðir á minnið svo það er með öllu óvíst að ég rati til baka heim til mín sömu leið og ég fór að heiman.
Í Brighton þarf ég samt aldrei að hafa áhyggjur af því að rata ekki heim til mín því ég er búin að finna ágæta þumalputtareglu. Ef ég sé brekku, þá liggur hún örugglega upp að húsinu mínu. Ef ég er búin að labba í dágóða stund, orðin móð, másandi og sveitt, og ef allir vöðvarnir í fótleggjunum mínum grátbiðja mig um hvíld, þá er ég örugglega á réttri leið. Og ef ég er komin svo hátt upp að leiðin liggur ekki upp á við lengur, voila! Ég er komin heim.
2 Comments
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.
Úff, þyrfti að setja upp utanhúss-rúllustiga…
Vá, ég held að þú hafir grafið ofan af löngu gleymdri Matteusarmunkanna kenningu um hina dularfullu slembiratvísi sem þeir byggðu á rannsóknum sínum á flugleiðum býflugnanna.