Orðinn lókal
31 October 2006 | Andrés
Í gærkvöld skildu leiðir okkar Rúnu á krá. Ég fór snemma heim að sofa (enda átti ég að halda fyrirlestur í dag), en Rúna hélt samnemendum mínum selskap. Nokkrum tímum síðar skreið hún uppí rúm til mín, þar sem ég lá steinsofandi. Einhverra hluta vegna sá ég ástæðu til að tala við hana ensku þegar ég tók eftir henni — bað hana um að opna gluggann og spurði hvort einhver hefði orðið sér til skammar.
Allan tímann hugsaði ég, „Hvað ertu að spá maður? Talaðu íslensku!“ og datt á tímabili í hug að ég gæti það ekki — mánuðurinn í Brighton væri búinn að breyta mér í eintyngdan breta.
1 Comment
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.
Já ég hef heyrt að Brightoneska sé bráðsmitandi!