Alls engir drullusokkar
10 January 2007 | Rúna
Stundum er gott að búa í húsnæði á vegum háskólans. Ef eitthvað klikkar, eins og útiljósaperan eða niðurfallið, getum við bara sent umsjónarkonunni tölvupóst og annar háskólahúsvarðanna kemur að vörmu spori.
Eldhúsvaskurinn hjá okkur er búinn að vera kenjóttur síðustu daga, ýmist stíflaður eða í fínu lagi. Við sendum umsjónarkonunni línu til að koma þessu á framfæri og gá hvort hún gæti sent einhvern til að líta á þetta við tækifæri. Það stóð ekki á því – strax morguninn eftir var annar húsvörðurinn mættur með risastóran drullusokk. Hann gat reyndar ekkert gert því vaskurinn var í fínu lagi þá stundina. En karlinum þótti hann aldeilis ekki hafa farið fýluferð samt, að minnsta kosti hló hann allan tímann og þakkaði okkur mikið vel fyrir.
Eitthvað virðast húsverðirnir tveir vera í slæmu sambandi hvor við annan, því hinn mætti nokkrum klukkutímum seinna með annan eins drullusokk. Sá hafði gengið hálfa borgina á enda til að kippa vaskinum í lag í grenjandi rigningu. En varð hann pirraður? Ó, nei.
“It’s fixed?” (mikill hlátur) “I came running from the other end of the city in the rain” (ennþá meiri hlátur) “AND NOW I’M SOAKED!!” (tekur bakföll af hlátri).
Þegar karlinn hafði loksins náð einhverju valdi á sjálfum sér þakkaði hann okkur kærlega fyrir, afsakaði ónæðið og hélt á brott kátur í bragði.
Annað hvort sér háskólinn þessum húsvörðum fyrir mögnuðum gleðipillum, eða ég er bara á rangri hillu í lífinu.
1 Comment
Log in to post a comment.
You can follow the discussion through the Comments feed. You can also pingback or trackback from your own site.
hann hefur sko án efa verið alveg brjálaður innra með sér, og hláturinn hans aðferð til að koma í veg fyrir að hann missti stjórn á sér og réðist á ykkur….