Spring?
15 February 2007 | Rúna | 10 Comments
Það er 15. febrúar. Randaflugurnar eru komnar á kreik og brumið farið að skreyta trjágreinarnar. Nú ætti ég líklega að tjá mig eitthvað um gróðurhúsaáhrifin en ég er of ánægð með hlýindin til að nenna að pirra mig yfir þeim.
Bjórbíllinn
13 February 2007 | Andrés | 6 Comments
Fyrirlestur gærdagsins endaði með ósköpum. Viðstaddir fjölmenntu á knæpu í Brighton til að borða og drekka, en þá kom babb í bátinn. Breskar knæpur loka nefnilega alltaf um ellefuleytið en fólk vildi halda áfram. Áfram var haldið á Clifton Road, í kjallaraíbúðinni okkar. Þegar á leið gekk mjög á vistirnar þannig að fyrirsjáanlegt var að fólk yrði bráðum þyrst. En, nei!
Sú úkraínska var nefnilega með bjórbílinn í hraðvali á símanum sínum. Hún hringdi í hann og stuttu síðar renndi sendibíll í hlað — með fimm sortir af öli til að velja úr. Bjórbíllinn er uppáhalds uppfinningin mín það sem af er árinu.
Slá í gegn
2 February 2007 | Rúna | 6 Comments
Um daginn barst okkur tölvupóstur þar sem formaður vísindafélags Sussex-háskóla bauð okkur að spreyta okkur í undankeppni fyrir “University Challenge” í sjónvarpinu. Það væri nú svolítið fyndið að rúlla upp spurningakeppni í BBC fyrst maður meikaði það aldrei í Gettu Betur hér á árum áður.
En aftur á móti er mjög ólíklegt að undankeppnin gengi vel miðað við slakt gengi okkar hjónaleysanna í “pub-quiz” undanfarna mánuði..
Oh man I LOVE THE CAKE!
18 January 2007 | Rúna | 19 Comments
Mér brá heldur betur í brún þegar ég sá nýja kennarann minn í morgun: var ekki bara hún Marjorie megrunarráðgjafinn knái úr Little Britain mætt á svæðið! Að minnsta kosti kona svo sláandi lík henni og með svo svipaða rödd að ég hélt virkilega að þetta væri hún.
Auðvitað átti ég mjög bágt með mig þegar hún sagði við óskýrmælta franska bekkjarsystur mína: “What was that, love?”
Nú bíð ég bara eftir: “Dust… anybody? No? Dust… anybody? No?”
Barzan dauður
15 January 2007 | Andrés | No Comments
Þá er Barzan, litli bróðir Saddams, dauður. Ætli ég hefði nokkuð kippt mér upp við það nema fyrir þær sakir að ég minnist á hann í ritgerðinni sem ég á að skila í dag. Vegna nýjustu atburða þurfti ég að þræla mér í gegnum skjalið og breyta nokkrum sögnum í þátíð.
Gerir það mig að ólíklegasta og óbeinasta fórnarlambi íraskrar aftöku?
Annars efast ég um að kallsins verði helst minnst fyrir það sem ég var að fjalla um — tilraunir hans til að gera heiminn kjarnorkuvopnalausan þegar hann var sendifulltrúi Íraks hjá Sameinuðu þjóðunum. En svona var þeim margt til lista lagt, bræðrunum.
Einsog Hitler. Hann málaði.
Alls engir drullusokkar
10 January 2007 | Rúna | 1 Comment
Stundum er gott að búa í húsnæði á vegum háskólans. Ef eitthvað klikkar, eins og útiljósaperan eða niðurfallið, getum við bara sent umsjónarkonunni tölvupóst og annar háskólahúsvarðanna kemur að vörmu spori.
Eldhúsvaskurinn hjá okkur er búinn að vera kenjóttur síðustu daga, ýmist stíflaður eða í fínu lagi. Við sendum umsjónarkonunni línu til að koma þessu á framfæri og gá hvort hún gæti sent einhvern til að líta á þetta við tækifæri. Það stóð ekki á því – strax morguninn eftir var annar húsvörðurinn mættur með risastóran drullusokk. Hann gat reyndar ekkert gert því vaskurinn var í fínu lagi þá stundina. En karlinum þótti hann aldeilis ekki hafa farið fýluferð samt, að minnsta kosti hló hann allan tímann og þakkaði okkur mikið vel fyrir.
Eitthvað virðast húsverðirnir tveir vera í slæmu sambandi hvor við annan, því hinn mætti nokkrum klukkutímum seinna með annan eins drullusokk. Sá hafði gengið hálfa borgina á enda til að kippa vaskinum í lag í grenjandi rigningu. En varð hann pirraður? Ó, nei.
“It’s fixed?” (mikill hlátur) “I came running from the other end of the city in the rain” (ennþá meiri hlátur) “AND NOW I’M SOAKED!!” (tekur bakföll af hlátri).
Þegar karlinn hafði loksins náð einhverju valdi á sjálfum sér þakkaði hann okkur kærlega fyrir, afsakaði ónæðið og hélt á brott kátur í bragði.
Annað hvort sér háskólinn þessum húsvörðum fyrir mögnuðum gleðipillum, eða ég er bara á rangri hillu í lífinu.
Töfralausn í tölvupósti
9 January 2007 | Rúna | 2 Comments
Nú eru ekkert alltof margir dagar í skilafrest á ritgerðum fyrir haustönn og ekki laust við að ég væri orðin hálf stressuð vegna þess að “andinn” hefur einhvers staðar týnst á leiðinni milli Íslands og Englands. Í morgun fann ég svo leið út úr stressinu.
Þar sem ég sat við skrifborðið, bíðandi eftir að komast í ham eins og Carrie Bradshaw á góðum degi (hún myndi svosem fíla efnið – karlmenn, konur og kurteisi) fékk ég tölvupóst með töfralausninni. Nei, þetta var ekki bréf frá kennaranum um að frestur hafi verið framlengdur eða ábending á vefsíðu með öllu sem ég þarfnast. Nei, þetta var eitthvað miklu betra:
“A Genuine University Degree in 4-6 weeks!”
“BA BSc MA MSc MBA PhD”
“Within 4-6 weeks! No Study Required! 100% Verifiable!”
Allt er nú hægt á internetinu. Nú get ég bara hætt þessari vitleysu, pantað mér gráðu og farið að slappa af. En fyrst ég er að fjárfesta í þessu á annað borð mun ég að sjálfsögðu ekki láta mér nægja MA-gráðuna heldur færa mig upp í doktorinn í þetta skiptið.
Komin heim til Bjartabæjar
5 January 2007 | Rúna | 5 Comments
Lífið á Clifton Road er farið að ganga sinn vanagang þótt nýtt ár sé gengið í garð. Við erum búin að taka upp úr ferðatöskunum, raða jólabókunum upp í hillu og njóta þess að sofa í rúminu okkar. Haugur af skólabókum hrópar á athygli okkar, enda hefur hann verið stórlega vanræktur síðustu vikurnar.
Fyrsta óvænta ánægja ársins átti sér stað um borð Flugleiðavélar á leiðinni til Lundúna. Mestum hluta flugferða eyði ég yfirleitt í vangaveltur um hvort allt sé eðlilegt. Er þetta hljóð ekki eitthvað óvenjulegt? Virðist flugfreyjan ekki eitthvað hrædd á svipinn í þessari ókyrrð? Erum við kannski að farast? Sem betur fer var óvenjulega atriðið ekki af þessum toga. Þegar ég opnaði matarboxið mitt með hálfum hug, haldandi að ég myndi fá þetta venjulega “Gordon-Blue-sull”, blasti við mér dýrindis kjúklingabringa á pastaskrúfum. Ef vélin hefði farist hefði ég að minnsta kosti dáið södd.
Annars var dvölin heima jafn yndisleg og alltaf. Fólkið svo frábært, maturinn á heimsklassa og hátíðirnar með besta móti. En það sem mér þótti einna vænst um að gera var þetta:
Nei, ég ungaði ekki úr mér barni í jólafríinu og þaðan af síður skellti ég í skírnarveislu. Myndin er hinsvegar tekin úr skírn Jóhönnu Ögmundsdóttur sem fór fram milli jóla og nýárs. Frá og með þeirri stundu er ég stolt guðmóðir Jóhönnu litlu.
Gleðilegt ár, öllsömul.
Áramót(akveðjur)
31 December 2006 | Andrés | 6 Comments
Þegar ég kveiki á sjónvarpinu milli hátíða rifjast upp fyrir mér hvað mér þykir best við áramótin. Að þeim loknum losnar maður við helvítis flugeldaauglýsingarnar, sem hljóta að vera meðal þess versta sem sýnt er í sjónvarpi.
Sá sem samdi lagið sem endar á „Hjálparsveit skáta skaffar dótið“ fær engin jólakort frá mér næstu áratugina.
Einsemdin etin burt
14 December 2006 | Andrés | 2 Comments
Hvað gerir grasekkill sér til dundurs? Hann eldar. Bestu samloku í heimi.
Jólafrí
10 December 2006 | Rúna | 2 Comments
Þá er stundin loks að renna upp. Þetta árið tek ég mér langt jólafrí í faðmi vina og vandamanna á Íslandinu góða. Ég lendi í Keflavík um miðnætti annað kvöld og verð á landinu í meira en þrjár vikur. Andrés ætlar hins vegar að lifa piparsveinalífi í Brighton í eina viku áður en hann flýgur heim til mín og ykkar þann 18. des.
Aldrei þessu vant höfum við ákveðið að fá okkur ekki enn eitt íslenska símanúmerið og höldum okkur við það frá í sumar: 8964957. Ég hlakka voðalega mikið til að hitta ykkur.
Einræðisherralottó
3 December 2006 | Andrés | 6 Comments
Nú eru ekki nema tveir mánuðir síðan ég breyttist úr hugvísindastúdent í félagsvísindastúdent, þannig að ég veit ekki alveg hvernig hlutirnir virka í alþjóðasamskiptadeildinni minni.
Má maður setja af stað veðmál um það hvor hrekkur fyrr uppaf — Pinochet eða Fidel?
Skrjáf
29 November 2006 | Rúna | 1 Comment
Hvernig stendur á því að fólkið sem kemur of seint í tíma – sem er að sjálfsögðu alltaf sama fólkið – notast aldrei við skólatöskur eins og aðrir heldur plastpoka sem skrjáfar endalaust mikið í?
Glögg og fleiri góðir hlutir
25 November 2006 | Rúna | 3 Comments
Við erum ofsalega dugleg við að koma okkur í kynni við fólk frá ólíkum löndum og það er byrjað að borga sig nú þegar ýmsar hátíðir ganga í garð. Á fimmtudaginn vorum við boðin í stóra þakkagjörðarhátíðarveislu hjá bandarískum kunningja okkar þar sem við fengum kalkún með fyllingu, “sweet potatoes” og annað tilheyrandi. Við reyndum samt að borða ekki á okkur gat því seinna um kvöldið var okkur boðið út að borða með bandarískri vinkonu okkar og foreldrum hennar sem voru í heimsókn.
Í kvöld munum við heimsækja þýska kunningjakonu sem stendur fyrir jólaboði að þýskum sið. Þar verður boðið upp á þýskt jólaglögg og vonandi þýskar “Lebkuchen” sem mér finnst agalega góðar.
Lambið sem við fengum í gær hjá indverskri-kanadískri vinkonu okkar var að vísu ekki tengt neinni hátíð. En það var svo sannarlega ljúffengur bónus.
Ritstuldarvikan
22 November 2006 | Rúna | 5 Comments
Í skólanum okkar er lögð ofuráhersla á hvað það er agalegt að fremja ritstuld. Eitt besta dæmið um það var síðasta vika sem hlaut nafnið “Plagiarism Week”. Ýmsar uppákomur voru skipulagðar til að kynna hugtakið og efla vitund fólks á því. Nemendur voru innilega hvattir til að taka þátt.
Íranski bekkjarbróðir minn svaraði aldeilis kallinu. Í fyrirlestri sínum um persnesku las hann upp tíu blaðsíðna ritgerð með fyrirsögnum og öllu í staðinn fyrir að tala út frá punktum eins og okkur hafði verið sagt að gera. Ég var alveg hissa á því hvað maður með svona takmarkaða enskukunnáttu virtist hafa mikið vald á því að setja mál sitt fram á greinargóðan og allt að því ljóðrænan hátt. Þangað til ég fann ritgerðina sem hann las upp í óbreyttu formi á netinu og komst að því að hún var eftir einhvern allt annan mann. Blessaður karlinn hafði ekki einu sinni haft fyrir því að breyta titlinum.
Þetta kallar maður nú að taka Ritstuldarvikuna með trompi.
Would you like a cup of tea?
20 November 2006 | Rúna | 1 Comment
Auglýsingar í kvikmyndahúsum Brighton taka allt of langan tíma og ekki var laust við að við Andrés værum orðin heldur óþreyjufull að bíða eftir honum Borat í gær. Þó vakti ein auglýsingin heldur betur athygli okkar.
Hún kom frá bíóinu sjálfu, sem virðist vera að hvetja ólíka aldurshópa til að mæta á mynd. Sérstakt þema er í gangi fyrir unglinga, saumaklúbbskerlingar og – ótrúlegt en satt – nýbura og foreldra þeirra. Gamla fólkið fær líka einhverjar myndir við sitt hæfi.
Og hvernig á að lokka breska eldri borgara inn í kvikmyndahúsið?
Jú, tebolli og kexkaka fylgja með hverjum miða!
Snakk og gourmet-snakk
8 November 2006 | Rúna | 5 Comments
Ég skal vera fyrst manna til að viðurkenna það að ég er afskaplega ginnkeypt fyrir hvers kyns sölubrellum. Sérstaklega þegar kemur að kartöfluflögum sem eru í miklu úrvali hér. Ég skammast mín til dæmis ekkert fyrir það að punga út nokkrum pensum aukalega til að kaupa snakk með bragðinu “vintage cheddar & red onion chutney” í staðinn fyrir gamla góða “cheese & onion”. Það er bara svo miklu miklu betra að borða eitthvað sem heitir svona fansí nafni.
Milli himins og jarðar
7 November 2006 | Rúna | 8 Comments
Mér finnst óttalega gaman að læra málvísindi, ekki síst vegna þess að málvísindamönnum virðist ekkert óviðkomandi. Í bókinni sem ég er að lesa núna, Queerly Phrased, er til dæmis einn kafli um málnotkun heyrnarlausra lesbía og annar sem heitir A Queer Male Representation in Jewish American Speech.
Við svona lestur hvarflar samt að manni að kannski sé ekkert sem málvísindamenn eigi eftir að rannsaka. Best að byrja strax að finna efni fyrir lokaritgerðina..
Einróma
2 November 2006 | Rúna | 2 Comments
Uppáhaldssjónvarpsþátturinn minn um þessar mundir er breskur raunveruleikaþáttur af bestu gerð – “Unanimous”. Nú hafa þáttagerðarmenn gengið alla leið við að gera niðurlægingu og þjáningu þátttakenda sem mesta, allt til þess að fólk eins og ég skemmti sér.
“Leikurinn” gengur út á það að níu manns er hrúgað niður í ógeðslegt neðanjarðarbyrgi þar sem húsgögnin eru eins og í fangelsi, málningin flögnuð af veggjum og þungt loft. Fólkið hefur ekkert tímaskyn, enda sjá þau hvorki klukku né dagsbirtu, og það borðar og sefur þegar rödd í hátalaranum segir þeim að gera svo.
Í verðlaun eru milljón pund. Og hvernig fer maður að því að vinna þau? Jú, nú kemur skemmtilegi hlutinn. Til að einhver gangi út (eða upp) með summuna verða hinir að hafa tekið einróma ákvörðun um að sú manneskja eigi að vinna. Semsagt: ef maður ætlar einhvern tíma að sleppa úr þessu helvíti á jörðu verður maður annaðhvort að sættast á að láta einhverjum öðrum milljónina á eftir eða sannfæra alla hina um að maður eigi hana skilið frekar en aðrir.
Rúsínan í pylsuendanum: í lok síðasta þáttar byrjaði upphæðin að lækka með hverri sekúndu. 999,999, 999,998, 999,997… Ekki eins og það hafi ekki verið nógu mikil pressa samt.
Þetta verður skemmtilegur vetur.
Brrrrrr
1 November 2006 | Rúna | 2 Comments
Í gær montaði ég mig af því í símann til Íslands að haustið væri með endemum blítt í Brighton. Hitamælirinn sýndi 16 gráður og úti skein sólin eins og um hásumar. Í dag monta ég mig ekki. Nóvember beið ekki boðanna og lét okkur vita strax í morgun að hann væri mættur á svæðið. Þar sem ég stóð geispandi og skjálfandi á beinunum á baðherbergisgólfinu árla dags var ekki laust við að ég spyrði sjálfa mig: “Er verið að grínast í mér?”
Dagur í skólanum sýndi að svo var ekki. Háskólanemar voru upp til hópa sjokkeraðir yfir þessu skyndilega kuldakasti, sjúgandi hor upp í nef og súpandi kakó í allt of fáum fötum. Mikið held ég að ég hafi verið öfunduð vegna góðu íslensku lopapeysunnar sem hefur haldið á mér hita í þessum ósköpum.
Ég hef nú lúmskt gaman að því að veturinn sé genginn í garð. Hafgolan og blái himininn, gufan úr munninum á mér og köldu kinnarnar minntu mig nefnilega þægilega á haustdag í Reykjavík eins og þeir gerast bestir.