Orðinn lókal
31 October 2006 | Andrés | 1 Comment
Í gærkvöld skildu leiðir okkar Rúnu á krá. Ég fór snemma heim að sofa (enda átti ég að halda fyrirlestur í dag), en Rúna hélt samnemendum mínum selskap. Nokkrum tímum síðar skreið hún uppí rúm til mín, þar sem ég lá steinsofandi. Einhverra hluta vegna sá ég ástæðu til að tala við hana ensku þegar ég tók eftir henni — bað hana um að opna gluggann og spurði hvort einhver hefði orðið sér til skammar.
Allan tímann hugsaði ég, „Hvað ertu að spá maður? Talaðu íslensku!“ og datt á tímabili í hug að ég gæti það ekki — mánuðurinn í Brighton væri búinn að breyta mér í eintyngdan breta.
Gamlir tímar
27 October 2006 | Rúna | 43 Comments
Í gærkvöldi fór ég á pöbbarölt með bekkjarfélögum mínum. Kvöldið varð heldur stutt í annan endann því ég var ekki með skilríki og þau voru nauðsynleg til að komast inn á hasarklúbbinn Casablanca.
Sjaldan hef ég lent í öðru eins tímaferðalagi til Lækjargötu ársins 1995.
Nýir tímar
25 October 2006 | Rúna | 3 Comments
Aldrei framar að standa í troðfullri matvöruverslun og reyna að ákveða í skyndi hvað skal hafa í matinn. Aldrei framar að rúlla á undan sér innkaupakerrunni gang eftir gang í leit að einhverju sem er uppselt. Aldrei framar að standa í biðröð við búðarkassann. Aldrei framar að telja saman smápeninga. Aldrei framar að raða í poka. Aldrei framar að burðast með níðþunga drykki og fyrirferðamiklar klósettrúllur í alls kyns veðri og vindum. Aldrei framar út í búð.
Við Andrés erum byrjuð að kaupa í matinn “online”.
Bjór, bjór…
23 October 2006 | Andrés | 2 Comments
Mikið þótti mér skemmtilegur siðurinn sem þýsku prófessorarnir höfðu — að fara með nemendum sínum á bjórgarð í lok hvers námskeiðs. Á nýjum stað kynnist maður nýjum sið. Hér stendur deildin mín fyrir fyrirlestraröð, þar sem vikulegum fyrirlestrunum lýkur á því að allir fara á einn af stúdentabörunum “on campus” og fá sér kollu. Fyrir vikið er maður fljótur að kynnast prófessorunum náið, enda kjaftar á þeim hver tuskan á þriðja bjór…
Upp, upp, upp á fjall…
14 October 2006 | Rúna | 2 Comments
Ég hef aldrei verið talin sérlega ratvís manneskja. Einföldustu hugtök eins og hægri og vinstri geta vafist óskaplega fyrir mér og ekki hjálpa höfuðáttirnar fjórar mér mikið heldur. Þar að auki er ég óttalega léleg við að leggja leiðir á minnið svo það er með öllu óvíst að ég rati til baka heim til mín sömu leið og ég fór að heiman.
Í Brighton þarf ég samt aldrei að hafa áhyggjur af því að rata ekki heim til mín því ég er búin að finna ágæta þumalputtareglu. Ef ég sé brekku, þá liggur hún örugglega upp að húsinu mínu. Ef ég er búin að labba í dágóða stund, orðin móð, másandi og sveitt, og ef allir vöðvarnir í fótleggjunum mínum grátbiðja mig um hvíld, þá er ég örugglega á réttri leið. Og ef ég er komin svo hátt upp að leiðin liggur ekki upp á við lengur, voila! Ég er komin heim.
Planet of the Students
6 October 2006 | Rúna | 3 Comments
Háskólasvæðið okkar finnst mér afskaplega merkilegt. Það liggur örlítið fyrir utan borgina og er heill heimur út af fyrir sig. Ef Brighton sykki í sjó eða rigningu, sem kæmi mér ekki svo mikið á óvart eftir veðurfar síðustu daga, væri maður í góðum málum á háskólasvæðinu – þar er allt til alls.
Eftirfarandi aðstöðu hef ég séð á háskólasvæðinu: kennsluhúsnæði, skrifstofubyggingar og bókasafn (að sjálfsögðu), stúdentaíbúðir, kjörbúð, kaffiteríu, nokkra veitingastaði, tvo banka, ferðaskrifstofu, bókabúð, þvottahús, bíó, tvær líkamsræktarstöðvar, nokkur kaffihús og bari og – síðast en ekki síst – Body Shop!
Þegar við sóttum um húsnæði á vegum háskólans vissum við ekki hvort okkur yrði plantað á háskólasvæðið eða inni í Brighton og okkur var í sjálfu sér nokkuð sama. Eftir á að hyggja er ég óttalega fegin að hafa ekki verið sett á þessa stúdentaplánetu – jafnvel þótt það sé stutt í Body Shop.
Þjóðverjarnir við
28 September 2006 | Rúna | 2 Comments
Það er merkilegt að flytjast frá Þýskalandi til Englands og finna út að maður hefur náð að sía inn svolítinn Þjóðverja í karakterinn á þessum tveimur árum í Berlín.
Það kom kannski ekki sérlega á óvart að heyra að margir héldu að við værum frá Þýskalandi á leið okkar til Brighton, enda vorum við á bíl með þýsku bílnúmeri. En okkur þótti dálítið fyndið þegar belgíski frönskusalinn í borginni Namur sagði “Danke Schön” að viðskiptum loknum þegar við vorum búin að stauta eitthvað á frönsku og bílinn var hvergi nærri. Ég veit ekki hvort við erum hreinlega farin að verða þýsk í útliti eða hvað það eiginlega var sem fékk hann til að draga þessa ályktun.
Í Brighton tekur smá tíma að venjast því að fólk brosir við ókunnugum úti á götu og segir “Thank you” og “Sorry” við minnsta tilefni. Stundum þykir okkur nóg um kurteisina enda vön því að Berlínarbúar skipti sér minna hver af öðrum þótt ég myndi seint kalla þá ókurteisa.
Um daginn biðum við heillengi eftir því að græni kallinn kæmi upp á umferðarljósinu og högguðumst ekki þótt fólksfjöldinn streymdi framhjá okkur og yfir götuna og hvergi væri bíll sjáanlegur. Það var eins og rynni skyndilega upp fyrir mér að ekki liggur dauðarefsing við þeim glæp að ganga yfir á rauðu ljósi.
Kannski var eins gott að við bjuggum ekki lengur í Þýskalandi. Hver veit hvenær ég hefði hætt að raka mig undir höndum og sjúga upp í nefið?
Björk who?
26 September 2006 | Rúna | 4 Comments
Sú var tíðin að fólk sem við kynntumst og heyrði að við værum frá Íslandi tengdi landið umsvifalaust við Björk. Sumir gengu skrefinu lengra og nefndu Sigur Rós, örfáir kunnu skil á Múm.
Kanadíska nágrannakonan okkar af efri hæðinni sýndi okkur í gær að nú er öldin önnur. Það sem tengdi hennar huga við landið okkar var enginn annar en hann “Megní”.
Komin
24 September 2006 | Andrés | 1 Comment
Rétt að rapportera örstutt. 1500 kílómetrum og einni viku síðar erum við Rúna flutt frá Berlín til Brighton. Hér skín sólin og háskólinn úthlutaði okkur huggulegri íbúð með sérgarði, þannig að við getum ekki kvartað. Næsta vikan fer í að kynnast University of Sussex og skila bílnum til Kölnar (vegna reglna bílaleigunnar borgar sig sumsé að ég keyri 700 kílómetra, auk þess að skutlast yfir Ermarsundið). Eftir viku hefjum við mastersnám.
Lagt í’ann
17 September 2006 | Andrés | 3 Comments
Þá erum við búin að koma öllum eigum okkar fyrir í Renault Scenic bílnum sem við leigðum. Tæknilega séð erum við því heimilislaus næstu vikuna, þegar við fáum íbúðina í Brighton afhenta. Í millitíðinni ætlum við að rúnta um Evrópu — gista hjá vínbónda í Móseldalnum og í litlu belgísku þorpi. Fyrsta stopp verður Bad Karlshafen, sem virðist vera nokkurskonar Bláa lón Þýskalands. Þar getum við látið dekra við okkur á nuddbekkjum heilsuhælisins til að líkaminn gleymi málningar- og flutningavinnu síðustu daga…
Málum bæinn… hvítan
15 September 2006 | Andrés | 507 Comments
Leigusalinn okkar vildi endilega að við skiluðum íbúðinni hvítmálaðri og hreinni þegar við flyttum út. Það óx okkur alltaf dáldið í augum þangað til núna — að verki loknu. Aldrei hefði ég trúað því að við Rúna (með dyggri aðstoð Marie, vinkonu okkar) þyrftum ekki nema dagstund til að sletta málningu á 50 fermetra íbúðina. Enda öflugir víkingar að mestu leyti…
Þegar upp var staðið reyndust ekki nema 2-3 matskeiðar afgangs af málningunni. Ég veit ekki hvort það þýði að þýska nákvæmnin hafi smitast á okkur eða ég hafi erft verkfræðigen afa míns.
Flutningar
12 September 2006 | Rúna | 4 Comments
Það er allt að gerast á Dunckerstrasse 12. Heimilsmenn eru komnir á lappir árla dags og farnir að pakka, taka til og skrúfa sundur húsgögn. Í dag á að flytja húsgögnin til vina í Berlín og svo munum við mála íbúðina. Nú eru ekki nema um það bil fimm dagar eftir af Berlínardvöl okkar skötuhjúa og ekki laust við smá tilfinningasemi, að minnsta kosti hjá öðru okkar. “Síðasta skiptið sem við sitjum í þessum sófa að kvöldlagi”. “Síðasta skiptið sem við vöknum í þessu rúmi”. Þetta þarf greyið Andrés að heyra daginn út og inn auk þess að vera látinn keyra sendibíl og bera þvottavél og aðra þunga hluti.
Það hefur oft verið sagt að fólk vaxi og þroskist þegar það býr í útlöndum um tíma. Nýverið fékk þessi pæling nýja merkingu í okkar huga. Andrés smellti sér í jakka sem hann notaði mikið þegar við fluttum til Berlínar en lítið síðan. Kom þá ekki bara í ljós að handleggirnir á húsbóndanum hafa vaxið um sirka 15 cm síðustu tvö árin!
Rammstein
6 September 2006 | Andrés | 3 Comments
Það, að enginn sé spámaður í föðurlandi sínu, sannast á því hvað Þjóðverjar sýna hljómsveitinni Rammstein mikið fálæti. Áður en ég flutti til Berlínar hélt ég að þeir væru þýskari en allt sem þýskt er, en á þeim tveimur árum sem síðan eru liðin hef ég ekki heyrt eitt einasta lag með þeim. Þangað til í gær.
Fyrsta Rammsteinlagið á þýskri grundu heyrði ég samt ekki á einhverjum harðkjarnaklúbbi umkringdur tattóvéruðum nýnasistum, einsog maður myndi kannski búast við, heldur á kokkteilbarnum Bermuda, þar sem veggir eru þaktir myndum af pálmatrjám og stelpum í strápilsum og sandur er á gólfum. Til að undirstrika hversu mikið Rammstein stakk í stúf við umhverfið var næsta lag plötusnúðarins með Phil Collins…
Sloppið með skrekkinn?
1 September 2006 | Andrés | 2 Comments
Fyrir þremur mánuðum sat ég í einni af fjórum Tupolev-154 flugvél íranska flugfélagsins Iran Air Tours frá Shiraz til Mashhad. Nú systurvél hennar komin í heimsfréttirnar fyrir að hafa brunnið í lendingu á flugvellinum í Mashhad, með þeim afleiðingum að tugir farþega létust.
Samkvæmt upplýsingum á netinu var skráningarnúmer vélarinnar EP-MCF. Á myndinni sem ég tók áður en ég steig um borð sé ég að stél minnar vélar er merkt EP-MCG. Það er ekki oft sem einn bókstafur skilur á milli feigs og ófeigs.*
* Til að gæta fyllstu nákvæmi skilur einn bókstafur, þrír mánuðir og önnur endastöðin á milli feigs og ófeigs, þannig að í rauninni var ég ekki í bráðri lífshættu.
31. ágúst 2006
31 August 2006 | Rúna | 6 Comments
Dagurinn í dag er bæði merkur og góður. Á stofuborðinu liggur mastersritgerðin mín innbundin í þremur eintökum og eftir örfáar klukkustundir munu tvö þeirra liggja á skrifborði ritarans í European Master in Intercultural Education.
Meistari Rúna, meistari Rúna…
Hóppóstar, eða ekki
20 August 2006 | Rúna | 13 Comments
Bekkurinn minn í mastersnáminu er með svona grúppu á yahoo. Þannig er hægt að hafa samskipti á yahoo-síðunni eða senda tölvupóst á eitt ákveðið hópnetfang þegar þarf að hafa samband við alla. Þetta getur verið mjög hentugt fyrirkomulag. Til dæmis er ein stelpan voða samviskusöm og man alltaf eftir að senda á þetta netfang upplýsingar um að tími falli niður og þess háttar og svo er þetta fyrirtaks leið til að auglýsa bekkjarpartí (já, við höfum svoleiðis), kvikmyndakvöld og fleira.
Upp á síðkastið hefur hópnetfangið samt verið mér til ama frekar en hitt þar sem það hefur oftar en ekki verið misnotað hrikalega. Fólk er að ónáða mann með alls konar asnalegum spurningum sem ekki koma neinum við, senda skilaboð á allan hópinn þótt þau séu bara ætluð örfáum einstaklingum og – það allra versta – skrifa á spænsku!
Nú er ég manneskja sem stekk hæð mína í loft upp þegar ég heyri litla pípið í tölvunni sem gefur til kynna að ég hafi fengið póst. Mér þykir því afar hvimleitt að fá ruslpóst, hvort sem hann er um viagra, háskólagráður eða eftirlíkingar af úrum. En þessir spænsku póstar bekkjarfélaga minna eru það allra versta – þá veit ég að það er einhver að fá persónulegan og skemmtilegan póst. Það er bara ekki ég.
Í vikunni gerðist atburður sem mun kannski breyta því hversu frjálslega er farið með hópnetfangið. Ein bekkjarsystir mín skrifaði póst frá innstu hjartarótum þar sem hún lýsti því ítarlega hvernig sálfræðimeðferðin sem hún væri byrjuð í gengi. Pósturinn var vitanlega aðeins ætlaður einni úr hópnum, en greyið stelpan álpaðist til að senda hana á allan hópinn.
Ég finn ósköp mikið til með henni að hafa óvart sent þessar mjög svo persónulegu upplýsingar á 24 samnemendur sína, ritarann og aðalprófessorinn. En mikið óskaplega vona ég að héðan í frá aðgreini fólk einkapósta og hóppósta.
Myrkur matur
18 August 2006 | Rúna | 3 Comments
Annað okkar átti afmæli í vikunni. Það var ekki ég. En það var allt í lagi, því mér finnst líka ofsalega gaman þegar Andrés á afmæli. Ég er alveg jafn spennt að fylgjast með honum opna pakkana eins og ég er þegar pakkarnir eru ætlaðir mér. Og svo fæ ég að fara út að borða.
Þetta árið varð sérstakur veitingastaður fyrir valinu. Hann heitir Nocti Vagus og maður borðar í algjöru niðamyrkri. Það má ekki einu sinni vera með síma, úr með sjálflýsandi vísum eða sígarettu því það spillir dimmunni. Pælingin er sú að maturinn smakkist betur þegar sjónskynið liggur niðri því þá fá bragðlaukarnir að njóta sín betur. Áður en við fórum inn í þennan dimma sal pöntuðum við okkur mat og drykk og vorum svo leidd inn í svartnættið.
Ég hafði heyrt sögur af staðnum og sá fyrir mér að fólk færi alveg í fósturstellinguna og hvíslaði sínum innstu leyndarmálum í eyru borðfélagans. Því kom mér á óvart hversu kliðurinn var mikill og þegar salurinn í heild sinni fór að syngja afmælissönginn fyrir einn gestanna (“Happy Birsssday to you..”) fór dulúðin alveg úr stemningunni. Í þokkabót vorum við látin deila borði með amerískum konum sem töluðu svo hátt og mikið að það var engin leið af fylgjast ekki með samtalinu. Önnur hafði áttað sig á því að hún væri lesbía þegar hún var í Berkeley, sem var pínu vesen af því að hún var á föstu með Jonathan. Þetta var pínu eins og að hlusta á The L-Word sem útvarpsleikrit svo maður getur ekki kvartað.
Það var merkilegt að borða blind. Það að fá sér sopa úr rauðvínsglasi var meiriháttar mál, svo ekki sé minnst á að hella í það. Ég þurfti að káfa á öllum matnum til að vita hvað var hvar og sleikti svo sveppasósuna af puttunum eins og smákrakki. En það var allt í lagi því enginn sá það.
Maturinn var alveg svakalega góður. En einhvern veginn finnst mér að sjónskynið spilli ekki fyrir bragðinu, heldur gerir það matinn enn betri að láta hann líta vel út.
Í Seinfeld-þættinum sem ég horfði á í gær var kappinn að spá í það hvað væri verst við að vera blindur. Hann komst að þeirri niðurstöðu að það væri að sjá ekki hvort það væri pöddur í matnum manns. Með það að leiðarljósi hef ég ekkert á móti eins og einu stykki af ljósaperu hangandi yfir mér þegar ég fer út að borða næst.
Skál í boðinu!
8 August 2006 | Rúna | 2 Comments
Meðan fólkið á Íslandi fagnaði verslunarmannahelginni tókum við Andrés þátt í bjórmílunni, þriðja árið í röð. Það er ekki laust við að þessi blessaða hátíð sé farin að skipa jafn stóran sess í dagatalinu hjá manni eins og jól og páskar. Að minnsta kosti var frábært að þræða bjórtjöld, þýska skyndibitabása og hópa af Þjóðverjum með sítt að aftan og í krumpugöllum á ný.
Bjór mílunnar var að okkar mati Luther, þýskur miðaldabjór sem var framreiddur ísjökulkaldur í leirkrúsum. Ekki spillti fyrir að sölukonurnar voru klæddar í nunnubúninga.
Maður mílunnar hlýtur að vera Andrés, sem mætti klukkan eitt eftir hádegi og sat stöðugt að sumbli til miðnættis, eða þegar hátíðinni lauk, nánast án þess að sæist á honum.
Óvænt fórnarlömb hitabylgju
29 July 2006 | Andrés | No Comments
Undanfarnar vikur hafa berlínskir hitamælar lítið farið undir þrjátíu gráðurnar. Þetta hef ég hægt og sígandi sætt mig við. Ég hef sætt mig við að vera alltaf sveittur utan dyra. Ég hef sætt mig við að lofthiti íbúðarinnar okkar fari aldrei niður í þær 20°C sem maður hefur vanist innan dyra.
Ég er hins vegar ekki tilbúinn að sætta mig við þann hrylling sem mætti mér í kvöld. Viskíið sem Skotar hafa varið árhundruðum í að þróa á að drekka við skoskan stofuhita — ekki þrjátíuogeitthvað gráður.
Heima
25 July 2006 | Rúna | 2 Comments
Eftir góða tólf daga dvöl heima á Íslandi erum við nú snúin aftur heim til Berlínar. Hitastigið hér er jafn hátt og þegar við kvöddum borgina en að öðru leyti má sjá nokkra breytingu. Þegar við komum klyfjuð af flugvellinum í hverfið okkar tókum við strax eftir því að það sat varla nokkur hræða á gangstéttunum fyrir utan kaffihúsin, þar sem yfirleitt er ekki þverfótað fyrir fólki í flip-flops drekkandi límonaði og ískaffi. Ég hef þá kenningu að Berlínarbúar séu orðnir dauðþreyttir á þessum hita og svita og haldi sig nú innan veggja heimilisins með viftu í botni.
Hverfið hefur líka heldur betur breytt um svip síðustu tólf dagana eftir að menn fóru að draga niður þjóðfánana sem blöktu svo fallega meðan á HM stóð. Breiðtjöldin eru ekki lengur miðpunktur kaffihúsanna og enginn heyrist fótboltakliðurinn þegar maður gengur fram hjá. Eftir heilan mánuð af stífu fótboltaglápi finnst mér hálf undarlegt að hafa Berlín svona tuðrulausa og ég hef allt í einu voða mikinn lausan tíma. Kannski að ég geti meira að segja loksins farið að einbeita mér að mastersritgerðinni..
Já, við erum komin heim til Berlínar, en eftir aðeins tvo mánuði munum við ekki eiga heimili í Berlín lengur. Fyrir þá sem ekki vita er ferðinni nefnilega heitið til Brighton á Suður-Englandi í lok september þar sem við munum fara í mastersnám við University of Sussex. Það er skrýtin tilfinning að vera að kveðja Berlín. Fyrst þegar við vorum að spá í að flytja til Brighton hafði ég meira að segja hálfgert samviskubit af að vera að renna hýru auga til annarrar borgar en Berlínar. Nógu flókið er það samt að vera ástfangin af tveimur borgum í einu, Reykjavík og Berlín, án þess að sú þriðja bætist við.
En nú hef ég komist að þeirri niðurstöðu að það er allt í lagi að þykja vænt um margar borgir samtímis. Í rauninni er Brighton kannski svolítill meðalvegur milli Reykjavíkur og Berlínar og ekki bara landfræðilega séð. Berlínskur andi og reykvískur smábæjarbragur í fiskifýlu og sjávargolu. Nokkuð fullkomið, verð ég að segja.