Íslandsferð
11 July 2006 | Andrés | 4 Comments
Öllum að óvörum stökkvum við yfir til Íslands á fimmtudaginn kemur. Stoppið verður ekki stutt, því við eigum ekki bókað far aftur til Berlínar fyrr en 25. júlí. Þeim sem hafa áhuga á heimsókn, kaffi eða bjór næstu tvær vikurnar er bent á að senda okkur línu.
Einnig er hægt að hafa samband í 896 4957.
Fánabullið
9 July 2006 | Andrés | 1 Comment
Má ég biðja fólk að hætta að éta vitleysuna upp hvert eftir öðru? Sama hvað hún hljómar vel. Þjóðverjar eru ekki að viðra fánann sinn í fyrsta sinn í sextíu ár. Kíkið bara á myndir af sameiningu þýsku ríkjanna 1990. Spyrjið hvaða Berlínarbúa sem er hvernig borgin leit út þegar bæði Tyrklandi og Þýskalandi gekk vel í HM 2002 — borgin var þakin fánum beggja landa.
Skoðið svo þessa mynd sem var tekin þegar þýska liðið snéri heim frá Ítalíu með heimsmeistaratitil í farteskinu 1990. Hvað eru margir fánar þarna?
Gleðibankinn 2006
5 July 2006 | Andrés | 47 Comments
Þegar Icy-flokkurinn steig á stokk í Bergen ’86 varð Ísland hljótt. Bílvélar þögnuðu, skip lágu við akkeri og kettir hættu að mjálma. Sama var uppá teningunum í gærkvöld, þegar Þjóðverjar mættu Ítölum í undanúrslitum HM (sem á þýsku kallast helmingsúrslit, í takt við fjórðungs- og áttungsúrslitin þeirra).
Við Rúna búum í frekar lifandi hverfi. Hér stöðug umferð fólks og bíla, kvölds og morgna. Skemmtistaðir og krár umkringja okkur, þannig að ekki skortir gesti í hverfið okkar áfangastaðina. Í gærkvöld brá hinsvegar öðru við.
Klukkan 21 að staðartíma þögnuðu göturnar. Í stað þess að þurfa að yfirgnæfa bílanið höfðu hátalarar knæpunnar bara náttmyrkrið. Hjólreiðamenn og gangandi hurfu sömuleiðis. Eina lífsmarkið var fyrir framan þær þúsundir skjáa sem ljómuðu — eina hljóðið kliðurinn þegar skot var varið.
Tveimur tímum síðar gólaði borgin í sameiningu þegar landsliðið tapaði. Hörðustu menn (og þeir voru býsna harðir á knæpunni okkar) táruðust. Stuttu seinna sást fólk aftur aka bílum.
WM II*
5 July 2006 | Andrés | 3 Comments
Ég hef nú aldrei verið mikill fótboltakall, en verð að viðurkenna að gott gengi (og góð spilamennska) þýska liðsins í HM hefur gert mig að heilmikilli bullu. Þessvegna þótti mér súrt í broti fyrir Þjóðverja að liggja fyrir Ítölum.
Kosturinn er samt sá, að í fyrsta sinn í tæpa sjö áratugi vorkennir heimsbyggðin Þýskalandi. Enda getur varla nokkuð verra komið fyrir þjóð en að tapa á síðustu tveimur mínútum framlengingar.
Eins gott að ég splæsti ekki á mig 65 evru nærbol til að sýna stuðning minn við Þýskaland, heldur lét 3ja evru svitaband duga. Bolurinn hefði ekki dugað lengi.
* Í aumri tilraun til að finna titil reyndi ég að vinna saman enskt heiti seinni heimsstyrjaldarinnar (WW II) og þýskt heiti heimsmeistarakeppninnar (WM 2006).
Andrés kennir útlendingum að veiða lunda
3 July 2006 | Rúna | 2 Comments
Um daginn fengum við Andrés svolítið skemmtilegt verkefni. Við vorum beðin um að vera prófessor innan handar meðan hann hélt fyrirlestur um íslensku. Þessi prófessor kennir námskeið um germönsk tungumál og tekur eitt fyrir í hverri viku. Honum finnst skiljanlega hálf asnalegt að bera fram orð á tungumáli sem hann kann ekki sjálfur svo hann fær alltaf fólk sem talar viðkomandi tungumál í lið með sér til að sýna réttan framburð.
Ég hafði mig til fyrir “giggið” og Andrés fór í lundabolinn sinn til að vera svolítið þjóðlegur. Svo var okkur varpað í fyrirlestrasalinn fullan af áhugasömum málvísindanemendum.
Á daginn kom að minnstur hluti fyrirlestrarins fór í að útskýra íslenska tungumálið. Í staðinn spurði prófessorinn og nemendurnir okkur ótal spurninga um landið okkar og þjóð, verðlag og veðurfar. Andrés var spurður út í fallega litla fuglinn framan á bolnum hans og svaraði með því að halda stuttan fyrirlestur um það hvernig maður fangaði lunda. Með leikrænum tilþrifum og öllu. Nú heldur þetta fólk örugglega að Íslendingar upp til hópa næli sér í lunda á leiðinni heim úr vinnunni og sjóði í kvöldmatinn.
Við áttum ekki í sérlega miklum vandræðum með að svara fólkinu, enda fáum við vikulega sömu spurningarnar. “Hvað búa margir á Íslandi?” “Hvað kostar bjórinn mikið?” “Er það satt að allir Íslendingar trúi á álfa?”
En í lok tímans fengum við undarlegustu spurningu sem við höfum heyrt í langan tíma. Við höfðum verið að útskýra “dóttir” og “son” kerfið þegar stúlka á aftasta bekk rétti upp hönd og spurði:
“En hvernig er þetta með kynskiptinga? Breytast eftirnöfnin þeirra eftir aðgerðina?”
Enn af gullfiskum
25 June 2006 | Andrés | 3 Comments
Þetta fer bráðum að hljóma einsog rispuð plata, en maðurinn sem heldur alltaf að við séum frá öðru landinu sem er að spila hverju sinni á HM spurði okkur í gær hvort við værum Svíar.
Aftur.
1000
23 June 2006 | Rúna | 3 Comments
Í gær voru 730 dagar liðnir frá því að við Andrés fluttum til Berlínar.
Í dag eru tvö ár, átta mánuðir og 27 dagar síðan við kynntumst.
Ekki sérlega merkilegt?
Í gær voru tvö ár liðin frá því að við Andrés fluttum til Berlínar.
Og í dag eru 1000 dagar síðan við kynntumst.
Svona er hægt að gera næstum hvern dag að tyllidegi. Maður verður bara að nota réttar talningaraðferðir hverju sinni.
Maðurinn með gullfiskaminnið
22 June 2006 | Andrés | 2 Comments
„Eruð þið frá Hollandi,“ spurði hann okkur á kránni í gær. Væntanlega undir áhrifum leiks Hollands og Argentínu sem var akkúrat í gangi. Hann virtist mjög hissa þegar við sögðumst vera frá Íslandi. „Í alvöru?! Þið eruð fyrstu Íslendingarnir sem ég hitti.“
Daginn áður sátum við á sama stað þegar Svíar mættu Englendingum. Þá kom sami maður og spurði okkur hvort við værum sænsk. Ekki var hann minna hissa þá að frétta hvaðan við værum.
Í dag held ég að sé nokkuð ljóst hvað gerist ef við fylgjumst með Ástralíu keppa við Króatíu. Til öryggis ætla ég að æfa mig að segja „G’day mate! Let’s put another shrimp on the barbie!“
Fótboltinn og fyrirmennin
20 June 2006 | Andrés | No Comments
Í kvöld hefur tvennt komið mér á óvart. Annars vegar voru það fréttirnar eftir leik Þýskalands og Ekvador, þar sem okkur var tilkynnt að 700.000 manns hefðu safnast saman til að horfa saman á leikinn á breiðtjaldi við Brandenborgarhliðið. Mannfjöldinn er einfaldlega svo mikill að ég náði ekki að vinna úr honum.
Hinni þrumunni laust í mig yfir leiknum sjálfum. Þá varð mér starsýnt á kanslara Þýskalands í hvert sinn sem myndavélum sjónvarpstöðvarinnar var beint að henni. Þarna sat hún, uppástríluð og stíf, virtist lítið hafa gaman af leiknum. Ég ímyndaði mér hvernig væri ef Ísland væri að keppa — hvort mér þætti ekki asnalegt að sjá Óla forseta í sömu stellingum. Ég kynni betur að meta að sjá hann með fánann málaðan á kinnina, bjór í hönd og öskrandi í hvert sinn sem fautarnir í hinu liðinu brjóta á saklausum Íslendingunum.
Fyrra sjokkinu get ég ekkert gert í. Berlín er stór borg — jafnvel stórborg. Hið seinna er hins vegar í úrvinnslu. Ég sendi Merkel tölvupóst og spurði hvort hún væri ekki til í að slaka aðeins á þegar hún færi á völlinn. Nú er bara að sjá hversu mikið mark hún tekur á mér…
Blíða og berir rassar
16 June 2006 | Rúna | 3 Comments
Stemningin í dag er ósköp týpísk fyrir fólk sem var að koma heim úr fríi. Þvottavélin hefur vart undan við að þvo handklæði og bikiní, Andrés er svolítið brenndur á bringunni, ég öll út í mýflugnabitum og umfram allt erum við bæði ákaflega löt.
Já, það er rétt, við vorum að koma úr hálfgerðri sólarlandaferð. Ég segi hálfgerðri, því sólarlandið var gamla góða Þýskaland og dvalartími ekki nema þrír dagar. Meðan Andrés var að spóka sig í Íran dundaði ég mér nefnilega við að leita að þýskri baðströnd á netinu og plana hagkvæmt og skemmtilegt ferðalag. Smábærinn Binz á eyjunni Rügen varð fyrir valinu. Þar er róleg og falleg baðströnd, miðbær fullur af brúnum gamalmennum og heill hellingur af sjávarréttaveitingastöðum.
Við gistum á voðalega fínu íbúðahóteli alveg við ströndina. Reyndar kom á daginn að sá hluti strandarinnar sem liggur við hótelið er ekki alveg að okkar smekk. Þegar ég steig í fyrsta sinn skælbrosandi í sumarkjólnum með strámottu í annarri hendi og sólvörn í hinni í heitan, hvítan sandinn blasti við mér ófögur sjón. Alls staðar voru allsber gamalmenni. Sama hvort þau voru buslandi í flæðarmálinu, hoppandi í strandblaki, liggjandi á vindsæng í sjónum eða bara í sólbaði – enginn var með svo mikið sem bút af sundfatnaði á sér. Við hrökkluðumst því nokkra metra til norðurs, þar sem var svokölluð “textíl-strönd”, sérhannað svæði fyrir steikur eins og okkur sem þora ekki að sýna ókunnugum á okkur rassinn.
Í þrjá daga ímyndaði ég mér að ég væri alls ekki í Þýskalandi heldur á Mallorca, og fór létt með það. Í dag brá mér heldur betur þegar lestin frá Binz renndi í hlað í borg sem ku vera Berlín en leit miklu frekar út fyrir að vera Stokkhólmur. Hér er nefnilega ekki þverfótað fyrir ungum ljóshærðum mönnum í gulum treyjum með gula og bláa fána vafða um brúna kroppana.
Þýskaland er Mallorca og Berlín er Stokkhólmur.
Þetta er heimurinn á tímum hnattvæðingar.
Skallar á HM
9 June 2006 | Andrés | 4 Comments
Undanfarið hefur nýnasistum víst vaxið ásmegin í Berlín. Það vilja fjölmiðlar að minnsta kosti að við höldum — enda verður það til þess að “antifa” hreyfingin fer í fleiri göngur gegn nýnasisma. Allt til að fjölga fréttum.
Í fyrradag læddist bréf innum lúguna okkar þar sem okkur var tjáð að “glatzkopf” (krúnurökuðu útlendingahatararnir) hefðu skotið rótum í hverfinu okkar. Íbúar voru hvattir til að mæta á mótmælafund sautjánda júní til að sýna kónunum að svoleiðis væri ekki liðið hér um slóðir. Við verðum í grillveislu vegna þjóðhátíðar, þannig að mótmælin verða án okkar.
Í dag byrjaði heimsmeistarakeppnin í knattspyrnu. Þar sem við eigum ekki sjónvarp fórum við á knæpu við húsið okkar til að fylgjast með á breiðtjaldi. Þrátt fyrir undangengnar fréttir kom dáldið flatt uppá okkur að allir (les: ALLIR) aðrir gestir staðarins væru krúnurakaðir, á mótorhjólum og með ýmiskonar tákn tengd norrænni goðafræði tattóveruð á sjálfa sig eða bróderuð á vestin sín. Við höfðum óvart ratað á einn af samkomustöðunum sem allir eru svo mikið á móti.
Til allrar hamingju marði Þýskaland sigur í leiknum, þannig að viðstaddir fengu útrás fyrir fagnaðarlátum með því að reykspóla mótorhjólunum sínum. Spurning hvort útlendingarnir á staðnum hefðu þurft að svara fyrir tap…
Íran kvatt
3 June 2006 | Andrés | 4 Comments
Hún var skondin, stemningin í flugvélinni sem tókst á loft frá flugvellinum í Tehran í nótt. Dekkin höfðu varla sleppt malbikinu þegar konurnar vörpuðu slæðunum, og þar með öndinni léttar.
Karlarnir biðu aðeins lengur með að bregðast við breyttum aðstæðum. Þegar flugfreyjurnar dreifðu morgunmatnum (einsog hjá Flugleiðum, ommeletta, en án skinkunnar) hrúguðust inn drykkjarpantanir. Bjór í röð 7. Viskí í röð 13. Áfengisleysi Írans hafði greinilega sitt að segja hjá Rúmenunum sem sátu fyrir framan mig…
Á tímabili langaði mig að berast með straumnum og ljúka fimm vikna áfengisbindindinu í Boeingþotu. Sú löngun hvarf um leið og ég sá drykkjakerruna. Bjórinn var Tuborg og viskíið bandarískt. Ég neita því ekki að ég var orðinn þyrstur, en smekklaus verð ég seint.
Nú er ég lentur á Dunckerstraße og kominn með þýskan bjór í hönd. Og Rúnu í hina. Svona á lífið að vera.
Ó þú…
2 June 2006 | Rúna | No Comments
Í gær lauk ég öðrum hluta mastersnámsins af þremur með því að halda kynningu á fjölmenningarlegu leikjunum mínum og standa fyrir svörum.
Á morgun fæ ég karlinn heim til mín.
Hvað er betur við hæfi en að láta 20 bestu lögin hans Magnúsar Eiríkssonar á fóninn og syngja hátt meðan ég tek til í íbúðinni?
Af tannlæknum og vatni
31 May 2006 | Rúna | 2 Comments
Öðru hverju er eitthvað verið að gera við hérna við Dunckerstrasse og bæði heita og kalda vatnið tekið af húsinu í ákveðinn tíma. Í morgun átti að vera lokað fyrir vatnið til hádegis í húsinu okkar og húsinu við hliðina. Sem betur fer var það komið á fyrr, því ég átti pantaðan tíma hjá tannlækni klukkan tólf og vildi ógjarnan mæta þangað með óburstaðar tennur.
Fyrir nokkru tjáði tannlæknirinn minn mér að ég yrði að fá mér gullkrónu. Krónan sem ég væri með núna væri bara drasl en gullið myndi duga áratugum saman. Ég ákvað að drífa í þessu núna og vera komin með gulltönnina þegar Andrés kæmi til baka, því einhverra hluta vegna finnst honum agalega skemmtileg tilhugsun að eiga kærustu sem líkist rappara eða sjóræningja.
Tannlæknirinn, sem er með stofu við hliðina á húsinu mínu, var eitthvað ósköp mæðulegur þegar ég kom til hans skjálfandi á beinunum (af því að ég er pínu hrædd við bora). Þá hafði safnast vatn á gólfinu á íbúðinni fyrir ofan og farið var að fossa gegnum loftið á tannlæknastofunni. Um leið og ég lagðist á bekkinn þurfti tannlæknirinn að hringja í lásasmið til að brjóta upp lásinn á íbúðinni fyrir ofan. Þegar ég átti að fá deyfingarsprautu þurfti aðstoðardaman að hringja í stúlkuna sem á heima í íbúðinni. Þegar tannlæknirinn var alveg að klára að bora þurfti hann að taka á móti lásasmiðnum. Og þegar aðstoðardaman átti að vera að tína bómull út úr munninum á mér var hún önnum kafin við að skipta um fötur og potta fyrir allt þetta vatn.
Að lokum var þessari þolraun lokið og ég fékk að heyra alla söguna. Stúlkan sem bjó í íbúðinni fyrir ofan hafði furðað sig á því að það kom ekki vatn úr krananum hennar í morgun. Svo fór hún í skólann. Þegar vatnið var sett aftur á um ellefuleytið streymdi það út úr krananum hjá henni. Því hún hafði einhvern veginn ekki séð ástæðu til að skrúfa fyrir kranann áður en hún fór, fyrst að það kom hvort sem er ekkert vatn.
Ég hefði víst mátt segja mér það sjálf að það tekur meira en einn tíma að fá gulltönn. Nú er ég með einhverja draslplastfyllingu meðan tannlæknirinn mótar krónuna mína úr gulli. Ég á því ekki eftir að koma Andrési á óvart og vera eins og rappari eða sjóræningi þegar hann kemur inn úr dyrunum eftir þrjá daga. En í staðinn hef ég hann til að peppa mig upp í næstu viku þegar skartinu verður komið fyrir.
Lífið í Dunckerstrasse 12
25 May 2006 | Rúna | 1 Comment
Nágrannakonur mínar eru ansi hressar.
Ein er alltaf að stunda kynlíf og það fer ekki framhjá neinum norðan Alpafjalla.
Önnur er alltaf að rífast við karlinn sinn. Einn morguninn æpti hún svo bergmálaði í bakgarðinum, og var enn að þegar ég kom heim mörgum klukkutímum seinna. Daginn eftir grét hún voða mikið, greyið, meðan hún hélt áfram að æpa. Hvað ætli karlinn hafi eiginlega gert?
Sú þriðja hefur afskaplega gaman að því að syngja. Uppáhaldslagið hennar er “Cry Me a River”.
Ég ætla ekki einu sinni að minnast á þá sem sippar og býr beint fyrir ofan mig.
Stundum veit ég bara ekki hver þeirra er verst.
Útskrift
24 May 2006 | Rúna | 3 Comments
Nei, ekki mín útskrift, heldur fjögurra bandarískra vina minna.
Í gærkvöldi sat ég með tárin í augunum og horfði á vini mína, þau Ryan, Marissu, Seth og Summer útskrifast úr Harbour High. Tilfinningar þeirra voru jafn blendnar og mínar, þar sem við vissum öll að ákveðnum kafla í lífi þeirra væri lokið og alvara lífsins tæki við.
Fyrir um það bil einum og hálfum áratug síðan sat ég fyrir framan skjáinn og fagnaði með öðrum vinum mínum í Kaliforníu. Þetta voru þau Brenda, Brandon, Steve, Kelly, Dylan, Andrea, Donna og David sem voru að útskrifast úr Beverly Hills High. Stemningin var svipuð, gleði ríkti yfir því að þau væru loksins búin með High School en jafnframt voru litlu hjörtun þeirra full af óvissu og kvíða yfir að þurfa að yfirgefa fólk sem þeim var kært.
Ó já, lífið er hverfult, en einhvern veginn veitir það mér öryggiskennd í öllum þessum hverfulleika að vita að ég hafi ekki þróað smekk minn á sjónvarpsefni allt of mikið síðustu fimmtán árin.
Allt að gerast
23 May 2006 | Rúna | 4 Comments
Samkvæmt dagatalinu mínu er þriðjudagur í dag en í brjósti mér er sannkallaður mánudagur. Í gærkvöldi kláraðist nefnilega langþráð og skemmtileg helgi. Tvö Eurovision-partí, Belle & Sebastian-tónleikar og síðast en ekki síst bróðurdóttir sem kom alla leiðina frá Lundúnum til að veita grasekkjunni félagsskap og halda upp á afmælið sitt í Berlín.
Allt tókst þetta með endemum vel. Íslendingar fylgdust spenntir með Silvíu Nótt og drekktu sorgum sínum í alvöru íslensku brennivíni þegar í ljós kom að stúlkan færi ekki lengra. Svo bættu Finnarnir þetta upp með því að massa keppnina á laugardaginn. Eurovision verður ekki gerð nánari skil enda sýnist mér hún hafa fengið ítarlega umfjöllun á öðrum bloggsíðum.
Meira var lagt upp úr tónlistarlegum gæðum á Belle & Sebastian sem slógu algjörlega í gegn. Þau tóku eitthvað yfir 20 lög, voru skemmtileg og fyndin á milli laga, spiluðu gömul lög í bland við ný og róleg í bland við þau hressilegri, og stemningin í Columbiahalle var rosaleg.
En nú hefur hversdagsleikinn tekið við og það þykir ekki lengur við hæfi að drekka bjór og kokteila á daginn og fara á veitingahús á hverju kvöldi. Í staðinn reyni ég að koma mér aftur í námsgírinn við tölvuna og ætla að nota næstu 11 daga í skriftir og rólegheit.
Og eftir 11 daga?
Þá fæ ég Andrés heim.
…beim Schwein
18 May 2006 | Rúna | 2 Comments
Á rigningardegi í Berlín er ég á leið á bókasafnið til að leigja út bækur fyrir mastersritgerðarskrif. Til að ég þurfi ekki að hanga endalaust í biðröð eftir tölvum er ég búin að eyða dágóðum tíma í að skoða vef bókasafnsins og þær bækur sem ég gæti notað.
Í öllu bókaflóðinu um lýðræðislega kennsluhætti sá ég titil sem mér fannst pínu fyndinn:
Hämodynamische Auswirkungen hochdosierter Naloxon-Gabe während kardiopulmonaler Reanimation beim Schwein
Hvort sem maður kann þýsku eða ekki hlýtur þessi titill að vekja lukku. Endalaus íðorð sem enginn skilur og svo í bláendann er minnst á hið mjög svo hversdagslega svín.
Fyrir þá sem hafa áhuga er bókin í augnablikinu inni á háskólabókasafni Freie Universität Berlin. Fyrstir koma, fyrstir fá!
Pylsur út um allt
17 May 2006 | Rúna | 2 Comments
Mikið held ég að hann Andrés minn verði ánægður þegar hann kemur heim og fær að smakka nýjustu uppfinninguna hans Dr. Oetker: pizzu með Currywurst.
Ég vona að hann verði ekki jafnánægður með þau tíðindi að það standi til að opna Bratwurst-safn í Thüringen.
Ég er alveg til í að skella einni pizzu í ofninn, en að þvælast til Thüringen að skoða pylsur er of langt gengið fyrir minn smekk.
Herra Brúðgumi og Frú Teppi
16 May 2006 | Rúna | 3 Comments
Klukkan tólf á hádegi alla virka daga legg ég spennt við hlustir því þá er einn uppáhaldsdagskrárliðurinn minn í útvarpinu. Hlustendum er boðið að hringja í nafnasérfræðinginn Herra Udolph og grennslast fyrir um uppruna ættarnafns síns í beinni útsendingu. Herrann er nú reyndar ekki meiri sérfræðingur en svo að hann gúgglar eitthvað um nafnið og segir svo frá. En það er gaman að hlusta.
Ættarnöfn Þjóðverja eru mjög áhugaverð, því þau eiga sér oftast mikla sögu. Mörg nafnanna gefa til kynna að sá sem hafi tekið sér þau hafi kennt sig við þá iðngrein sem hann stundaði. Til dæmis þýða ættarnöfnin Bauer, Jäger, Müller og Brauer einfaldlega bóndi, veiðimaður, malari og bruggari. Ætli einhver muni heita Informatiker að eftirnafni á 21. öldinni?
Svo eru sumir sem heita eftir örnefnum. Þá er flottast að heita “von”-eitthvað. Andrés er svo hrifinn af þessum ættarnöfnum að stundum held ég að hann muni taka sér einhverja “von”-dömu fyrir eiginkonu til að geta tekið nafn hennar. Toppurinn er náttúrulega að heita “Fürst-von”-eitthvað. Agalega raffínerað.
Í skólanum er ég alltaf að hlæja að ættarnöfnum kennarana. Þar má heyra nöfn eins og Herr Bräutigam (Herra Brúðgumi), Herr Pulver (Herra Duft), Herr Oft (Herra.. já.. Oft) og Frau Schönheit (Frú Fegurð).
Hlustandinn sem ræddi við Herra Udolph í útvarpinu í dag vildi fá að vita hvað ættarnafn konu sinnar þýddi. Hún heitir Frú Teppich (Frú Teppi). Ekki furða að hún hafi tekið sér nafn manns síns við giftingu. Eftir heilmiklar vangaveltur komst Herra Udolph að niðurstöðu.
Frú Teppi á sér forföður sem var teppagerðarmaður.
Ég fíla Þjóðverja. Þeir eru svo lógískir.